Οι «στόκοι»


Φανοποιοί, ελαιοχρωματιστές και άλλοι τεχνίτες, χρησιμοποιούν ένα πολύ χρήσιμο υλικό, τον στόκο. Ο στόκος έχει μια βασική ιδιότητα, όταν στεγνώσει, πετρώνει. Και τα μυαλά που «στεγνώνουν» γίνονται «στόκοι», κολλάνε και χάνουν τις εύκαμπτες ιδιότητές τους, όπως ο πραγματικός στόκος. Τέτοια μυαλά, κολλημένα και αγύριστα, κυκλοφορούν αμέτρητα. Οι «στόκοι», είναι παντού, δίπλα σας, μέσα στο σπίτι μας μέχρι και το απέναντι γραφείο στη δουλειά μας. Μπορεί να είσαι εσύ ο «στόκος» ή εγώ, μπορεί να είναι ο καθένας μας.
Δυστυχώς, με τόσο στόκο έχουμε μπερδέψει τα μπούτια μας. Δε βγάζεις άκρη με τίποτα. Αλλά αν θέλουμε να πιάσουμε την μια άκρη του νήματος, μάλλον θα πρέπει να κοιτάξουμε τις παγιωμένες θέσεις του εαυτού μας και των διπλανών μας. Ίσως σε αυτές να ανακαλύψουμε πόσο στόκο έχουμε στο μυαλό ή με πόσο στόκο τρακάρουμε μέσα στη μέρα μας. Όταν δεις ότι οι θέσεις παραβιάζουν τις αρχές της ζωής, τότε αρχίζει και ξετυλίγεται το κουβάρι…. Παρακολούθησα μια εκπομπή στη τηλεόραση, από τις καλές (όπως και να το πάρεις), όπου διάφοροι επιφανείς άνθρωποι, έλεγαν τα ίδια πράγματα, λες και ήταν συνεννοημένοι. Ομαδικός «στόκος» ή ομαδική παράκρουση; Γιατί παίζει κι αυτή…. Επέμεναν λοιπόν όλοι τους (τι σύμπτωση κι αυτή ε; να μη βρουν έναν με αντίθετη άποψη;), ότι ο μόνος δρόμος είναι να γίνουν οι φτωχοί φτωχότεροι, να προστατευτεί το κεφάλαιο, να προσκυνάμε και να εκλιπαρούμε τους εταίρους να μη μας πετάξουν από την οικονομική ζώνη του ευρώ, να απολυθούν οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι, να αυξηθούν οι φόροι, να καταργηθούν τα προνόμια, να καταργηθούν οι Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις για τα μεροκάματα και τέλος πάντων, όλα αυτά που παρουσιάζονται ως θέσεις υπεύθυνες από τους ίδιους που τα λένε. Φυσικά, δε μπορείς να εκπλαγείς πια με όλα αυτά, τα ακούμε τόσες φορές κάθε μέρα που στο τέλος θα αρχίσουμε να τα πιστεύουμε, αλλά όντως εξεπλάγην όταν σκέφτηκα το ποιος είναι ο καθένας από αυτούς που μιλούσε και την επαγγελματική ιστορία…. Σαφέστατα, όλοι τους έχουν πολλά χρήματα και δεν τους αγγίζει η κρίση, αλλά ορισμένοι, τα χρήματα αυτά τα απέκτησαν λέγοντας ή γράφοντας ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που τώρα υποστηρίζουν με τόση θέρμη. Ένας δημοσιογράφος, είπε ότι στην Ελλάδα έχουμε πολλούς ομοίους του και πρέπει οι μισοί να αλλάξουν επάγγελμα! Να μειωθούν επίσης και οι γιατροί, αφού λέει με τους μισούς πάλι μια χαρά θα είμαστε. Ανέφερε επίσης και τους δικηγόρους. Από όσο ξέρω με τα λίγα γράμματα που έμαθα, αλλά και με τη λίγη πείρα που απέκτησα εργαζόμενος σε τουλάχιστον 20 διαφορετικά επαγγέλματα πριν στεριώσω σε ένα, η αγορά λειτουργεί με την αρχή της προσφοράς και της ζήτησης. Αυτοί οι άνθρωποι που λένε όλες αυτές τις ασυναρτησίες, είναι μέσα στη ζωή ή μέσα σε ένα γυάλινο πύργο; «Αποφάσισαν» κι αυτοί και οι τροικανοί να μας τρελάνουν όπως φαίνεται. Ή δεν έχουν ιδέα στο τι θα πει «μετάβαση» ή εσκεμμένα παραποιούν την αλήθεια. Ζητούν να καταστραφούν χιλιάδες οικογένειες, επειδή πρέπει να αλλάξει το κοινωνικό – επαγγελματικό μοντέλο της Ελλάδας! Και γιατί αγαπητοί μου κύριοι, αυτό γίνεται μόνο καταστρέφοντας; Που είναι γραμμένο; Ποιος σοφός το δίδαξε και ποια μελέτη το απέδειξε;
Δε ξέρω τι θα κάνουν οι δημοσιογράφοι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ο δημοσιογράφος αν όντως είναι εργατικός και καλός στο αντικείμενό του αγαπητέ κύριε, μπορεί να εργαστεί σε δυο και τρεις θέσεις. Να βγαίνει στη τηλεόραση, να κάνει ρεπορτάζ και ταυτόχρονα να αρθρογραφεί σε όσα έντυπα μπορεί. Πράγμα που σημαίνει, ότι έχει τη δυνατότητα να κερδίσει με την ικανότητά του, περισσότερα χρήματα από έναν Λιμενικό, που το κράτος το οποίο τον πληρώνει, δε του επιτρέπει να κάνει άλλη εργασία και τον υποχρεώνει να ζήσει με ένα μισθουλάκο (τον οποίο δεν πληρώνετε εσείς, διότι κάθε μισθός του δημοσίου, εμπεριέχεται στα κέρδη και το κόστος του ιδιωτικού τομέα, αναπόφευκτα και απαραιτήτως- αλλιώς δε θα υπήρχε δουλειά πουθενά) . Επίσης αγαπητέ κύριε, ο Λιμενικός δε μπορεί να φοροδιαφύγει ούτε με σφαίρες, αντιθέτως όσοι είναι εκτός Δημοσίου, το κάνουν αυτό αν το θελήσουν. Κι όταν εσείς λέτε να απολυθούν τόσοι Δημόσιοι Υπάλληλοι κι όχι να σταματήσουν οι προσλήψεις ώστε να γίνει η μετάβαση σωστά και δίκαια, στην ουσία λέτε να αναζητήσουν εργασία ακόμη και στο τομέα σας, άλλοι τόσοι και περισσότεροι από ότι είστε εσείς τώρα. Μήπως έχετε στο μυαλό σας μια λάθος εικόνα για τους υπαλλήλους του Δημοσίου; Μήπως τους περνάτε για αγράμματους και ανίκανους; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, κάποια στιγμή στη ζωή τους αναζήτησαν μια σταθερή εργασία, ένα μόνιμο τρόπο να βγάζουν ένα μισθό. Συνήθως καλέ μου κύριε, των περισσοτέρων, οι πατεράδες τους δεν είχαν χρήματα και περιουσίες, αλλά εσείς προφανώς στέκεστε μόνο στις εξαιρέσεις που διορίστηκαν επειδή ήταν συγγενείς Βουλευτών ή αιμοδότες κομμάτων…. Αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι, που ακόμη παλεύουν να σώσουν αυτά που εσείς καταστρέψατε με τη πένα σας, όταν γράφατε υπέρ κάποιου κόμματος, δεν είναι δίκαιο να απολυθούν. Δεν είναι δίκαιο ούτε για εσάς, διότι θα εκπλαγείτε όταν θα τους συναγωνιστείτε σε μια τέτοια περίπτωση. Εάν και εφόσον, απελευθερωθούν από τους κρατικούς περιορισμούς, αναγκαστικά θα αναζητήσουν εργασία εκεί που υπάρχει ζήτηση. Κι όταν όπως λέτε, έχουμε αποκτήσει πολλούς δημοσιογράφους, σημαίνει ότι η δημοσιογραφία, έχει ακόμη ψωμί, άρα κάποιοι θα σας εκτοπίσουν και δικαίως μάλιστα, αφού δε θα εργαστούν στο τομέα σας, χωρίς να είναι μέρος του συστήματος, τουλάχιστον αρχικώς. Για αυτό δε καταλαβαίνει κανείς, αν σκέφτεστε τα όσα λέτε ή κάποιοι σας έχουν πει να τα λέτε. Από τη μια θέλετε μικρότερο δημόσιο (όλοι το θέλουμε αλλά όπως πρέπει να γίνει) και από την άλλη θέλετε να μείνουν άνεργοι και οι μισοί εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα! Εκτός κι αν είχατε στο μυαλό σας, τον δημοσιογράφο που δε κάνει υποκλίσεις σε κόμματα και τον απολυμένο δημόσιο υπάλληλο, να τους δείτε να μαζεύουν βαμβάκι ή ελιές ως εργάτες στα χωράφια. Για να μείνετε εσείς και οι λοιποί (οι εξαιρέσεις που λέγαμε του δημοσίου) στον αφρό και όλοι οι άλλοι να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Διότι, όπως προείπα, όλοι αυτοί αγαπητέ κύριε της νέας τάξης, για να γίνουν αστυνομικοί ή πυροσβέστες, δεν είχαν χρήματα να ανοίξουν μαγαζιά. Ναι αγαπητέ κύριε, όλοι αυτοί που αποτελούν τους «στόχους» σας και το «αντικείμενο» που σας δίνει το δικό σας μισθό, ήταν και παραμένουν φτωχοί άνθρωποι. Σε καμιά όμως περίπτωση, δεν ήταν ή είναι, μικρότεροι από άποψη προσόντων ή γνώσεων από εσάς αγαπητέ κύριε. Μόνο που δε μπορούν να μιλήσουν, ειδικά οι του στενού δημοσίου τομέα. Δεν είναι όπως εσείς που φτάσατε σε σημείο σήμερα, μετά από μια εντελώς διαφορετική πορεία, να υποστηρίζεται με τα ομολογουμένως «παράξενα» λεγόμενά σας, τη νέα τάξη πραγμάτων, που επιβάλει τη κατάργηση της μεσαίας τάξης και την υποβάθμιση με το «έτσι θέλω» του βιοτικού επιπέδου της πλειονότητας των Ελλήνων.
Όντως, οι μισοί δημοσιογράφοι θα ήταν καλό να αλλάξουν επάγγελμα, θα συμφωνήσω μαζί σας, όταν βλέπω ότι είναι πλήρως εξαρτημένοι από την εξουσία, αλλά δε θα αγωνιστώ όπως εσείς εναντίον τους. Δε θα γίνω δήμιος μιας οικογένειας επειδή έχω αντίθετη άποψη όπως εσείς τόσο άνετα και χωρίς συναίσθηση κάνετε. Δε θέλω να χάσει κανένας τη δουλειά του, θέλω να αλλάξει απλώς ο τρόπος εργασίας όπου υπάρχουν λάθη. Αυτό θα ήθελε να ακούσει από εσάς αγαπητέ κύριε σήμερα ο Έλληνας κι όχι τις θέσεις της τρόικας από το δικό σας στόμα. Τη στιγμή που η δημόσια τηλεόραση (ΝΕΤ) πληρώνει 20.000.000 ευρώ για 10 ποδοσφαιρικούς αγώνες, δε μπορεί να ζητάτε να χάσουν τη δουλειά τους όσοι δε φταίξανε ποτέ για όσα στραβά γίνονται στη χώρα μας. Να απολυθούν λοιπόν, όσοι σιωπούν σε θέματα όπως αυτό της ΝΕΤ και όσοι παίρνουν τέτοιες αποφάσεις εις βάρος του λαού μας. Αυτοί πρέπει να απολυθούν αγαπητέ κύριε και όσοι όπως εσείς, υποστηρίζουν τη παγκοσμιοποίηση. Αυτοί έφεραν την Ελλάδα σε αυτή τη κατάσταση, ο καθείς από το θώκο του και αυτοί συνεχίζουν σήμερα να κάνουν κακό, με τους μισούς να κόβουν μισθούς και συντάξεις και τους άλλους μισούς να χειροκροτούν! Αυτοί είναι η αιτία, που οι εξουσίες δρουν ανεξέλεγκτα και τόσο απάνθρωπα, με μόνο γνώμονα τους αριθμούς που πρέπει οπωσδήποτε πάντα να είναι υπέρ του κεφαλαίου. Κι άντε να δούμε που θα βρούμε καλέμι προόδου και σφυρί παιδείας για να σπάσουνε τόσοι «στόκοι»….ΠΗΓΗ

Η τιμή και η ζήλεια


Να πούμε δυο λόγια για τη ζήλεια (μια από τις πολλές). Ομολογώ ότι αυτό το συναίσθημα συν εκείνου της ντροπής, είναι ότι χειρότερο μπορεί να βιώσεις στη ζωή σου. Άλλοι λένε ότι χειρότερο είναι να χάσεις κάποιον αγαπημένο και να πενθείς. Δεν αντιλέγω, αν πρόκειται για το παιδί σου, τότε ναι, αυτό είναι το χειρότερο. Κρατάει πολύ και συνήθως δε ξεπερνιέται ποτέ αυτός ο πόνος. Πολύ όμως κρατάει και η ζήλεια. Μόνο που αυτήν είναι ύπουλη, σε ψιλοτρώει αργά.
Αν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τη ζήλεια με τη λογική, δε θα βρούμε άκρη. Για να ζηλέψεις, πρέπει να υφίστανται ορισμένες προϋποθέσεις. Καταρχήν, πρέπει να έχεις χαμηλή αυτοεκτίμηση ή κάτι να σου την έχει προκαλέσει έστω και προσωρινά. Δεύτερον, θα πρέπει κάποιος να κλονίσει την εμπιστοσύνη σου, είτε με έργα είτε με πράξεις. Τρίτον, θα πρέπει να έχεις εν μέρει το ακαταλόγιστο και συνήθως αυτό συμβαίνει όταν βρισκόμαστε υπό την επίδραση του έρωτα, να είμαστε δηλαδή ερωτευμένοι, οπότε να έχουμε εξιδανικεύσει ανθρώπους ή καταστάσεις, σε τέτοιο βαθμό που η οποιαδήποτε επαφή τους με ξένα προς εμάς πράγματα, να μας προκαλεί το φόβο της απώλειας ή της στέρησης. Μετά ακολουθεί βεβαίως και το αίσθημα ότι μας πρόδωσαν. Όλα αυτά, λοιπόν, είτε όταν είσαι ερωτευμένος, δηλαδή μη ικανός να σκεφτείς σωστά ή όταν εκ της φύσεώς σου είσαι «περιορισμένης ευθύνης» δηλαδή λιγάκι ανόητος.
Ένας λογικός άνθρωπος, κάποιος τέλος πάντων που μπορεί να αποδώσει σωστή ερμηνεία σε ότι βλέπει και ακούει και έχει ενηλικιωθεί, είναι πλέον σε θέση να αποκλείσει το συναίσθημα αυτό από τη ψυχή του. Διότι όποιος έχει νιονιό, μπορεί να έχει ως δεδομένο, υπό τη μορφή του «εν δυνάμει» όπως συνηθίζουμε σωστά να λέμε, κάποια πράγματα που συνήθως συμβαίνουν αλλά είτε δε θέλουμε να τα παραδεχθούμε, είτε δε τα διαπιστώνουμε στη προσωπική μας ζωή ενώ τα βλέπουμε στις ζωές άλλων. Αν λοιπόν, αγαπήσεις και μπεις σε μια σχέση για παράδειγμα, με το δεδομένο ότι «εν δυνάμει» η αγαπημένη σου ίσως θα κοιμηθεί με άλλον άντρα χωρίς εσύ να το ξέρεις, τότε δεν υπάρχει και λόγος να ζηλέψεις ποτέ. θα μου πείτε, είναι δυνατόν να πιστεύεις κάτι τέτοιο για ένα άτομο και μετά να κάνεις σχέση μαζί του; Βεβαίως και είναι. Διότι αν δεν είναι, τότε πολύ απλά δεν έχεις σχέση με άνθρωπο, αλλά με ένα όν που εσύ έχεις φανταστεί και που αυτό το όν, βρίσκεται μόνο μέσα στο δικό σου μυαλό. Είτε γιατί είσαι τρελά ερωτευμένος και έχεις όπως προείπα εξιδανικεύσει το άτομο αυτό, είτε γιατί η αγαθότητά σου, αγγίζει τα όρια της χαζομάρας. Αφού λοιπόν η λογική μέσα από την ίδια τη ζωή, μας υποχρεώνει να δεχθούμε ότι το «εν δυνάμει» υφίσταντο για όλους μας, τότε που δικαιολογείται η ζήλεια; Γιατί να ζηλέψεις ένα άτομο, όσο και να το αγαπάς, εφόσον ήδη γνωρίζεις ότι κανείς δεν είναι κανενός;
Φτάνω λοιπόν στο ρεζουμέ της σκέψης μου. Αν εγώ για παράδειγμα που τα γράφω αυτά, αυτή τη στιγμή ζηλεύω, τι μπορεί να συμβαίνει; Αφού έχω δεχθεί τα δεδομένα, άρα δεν είμαι ανόητος κι αφού δεν είμαι ερωτευμένος (Δόξα Το Θεό δε το ξανάπαθα από τότε), γιατί μπορεί να έχω γίνει ζηλιάρης; Η απάντηση είναι πολύ εύκολη, μόνο ως παντρεμένος μπορείς να ξεπέσεις στη ζήλεια. Γιατί κακά τα ψέματα, όταν ζηλεύεις, ξεπέφτεις και μάλιστα πολύ χαμηλά. Θεωρώ ότι κανείς δεν αξίζει τόσο, ώστε να μας κάνει να πονάμε και να ζηλεύουμε. Ωστόσο, εδώ θέλω να πω το πιο σημαντικό. Ο ξεπεσμός του παντρεμένου, ιδιαίτερα δε του Έλληνα οικογενειάρχη, δεν είναι η ζήλεια που έχει αφετηρία την αγάπη ή την ανοησία του. Είναι δυστυχώς, η ζήλεια τιμής! Και το ξεκαθαρίζω. Το ότι μπορεί να προδοθείς, το ξέρεις όπως είπα και στο φινάλε αν το μάθεις, κάνεις ότι είναι απαραίτητο και φεύγεις, αλλά αν η σύντροφός σου σε προδίδει κρυφά, ενώ την έχεις στεφανωθεί με παπά και με κουμπάρο και όλος ο κόσμος το έχει τούμπανο και εσύ τη παραμικρή ιδέα, ε τότε αρχίζεις να ανησυχείς για τη τιμή και την υπόληψή σου. Η ανησυχία σου όμως αυτή, μόνο ως ζήλεια μπορεί να εκφραστεί ή ως ζήλεια να ερμηνευτεί, όσο ήπιας μορφής κι αν είναι, όσο λογικός και ήρεμος είσαι. Η γυναίκα σου σε αυτές τις περιπτώσεις, 100% θα πιστέψει ότι την ζηλεύεις, είτε γιατί είσαι παθιασμένος μαζί της και την βλέπεις ως Θεά, είτε γιατί έχεις κόμπλεξ κατωτερότητας, δηλαδή χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αλλά, αυτό, μια ανόητη γυναίκα, της κάνει το γούστο όπως λέμε. Γουστάρουν να ανησυχούν οι σύντροφοί τους για αυτές, οι ανόητες φυσικά ή πολύ αυτάρεσκες γυναίκες. Δε θα πάει το μυαλό της στο θέμα της τιμής. Δε καταλαβαίνουν οι πιότερες τη πάει να πει τιμή. Για αυτό και υπάρχει μόνο ο λόγος της αντρικής τιμής στη πιάτσα και δε θα βρεις όσο κι αν ψάξεις τον αντίστοιχο γυναικείο.
Άρα λοιπόν, για να γινόμαστε όλο και πιο συγκεκριμένοι, ζήλεια τιμής, μόνο αν είσαι μέσα σε ένα γάμο μπορείς να βιώσεις. Άρα, το θέμα μας είναι οι κυρίες που παντρεύτηκαν και που με τον έναν ή άλλο τρόπο, προκαλούν αυτή τη ζήλεια στους συζύγους. Και που με τα δεδομένα, αυτοί όλοι οι άντρες, όσο λογικοί και αν είναι, δε μπορούν να ξεφύγουν από αυτή τη κατάσταση, μιας και έχουν υποχρεώσεις και πιθανώς παιδιά να μεγαλώσουν, άρα και λίγα περιθώρια να αλλάξουν ταίρι με ευκολία. Αυτό το γνωρίζουν οι γυναίκες, όπως επίσης ξέρουν, ακόμη και η πιο χαζή, ότι σε αυτό μπορούν να χτυπήσουν έναν άντρα που έχει το μέτωπό του καθαρό στη κοινωνία. Έναν που δε μπορεί να ανεχτεί να μοιράζετε εκείνη που έκανε κυρία στο σπίτι του. Και εκεί χτυπάνε. Ανελέητα σχεδόν όλες. Ακόμη και οι πιο συγκρατημένες, τίμιες και σωστές στο γάμο τους, βρίσκουν τον τρόπο να προκαλέσουν στους συζύγους τους τη λεγόμενη ζήλεια. Η πρώτη μέθοδός τους, είναι η δική τους ζήλεια, είτε αληθινή (την οποία την χρησιμοποιούν ως μέσο) είτε και αυτή τη δήθεν ζήλεια. Με υποκρισία ή όχι λοιπόν, αρχίζουν να ισοπεδώνουν κάθε γέφυρα αληθινής επικοινωνίας και εμπιστοσύνης, με σκοπό να αναγκάσουν τον άντρα να σκεφτεί καχύποπτα. Άλλοτε πάλι, όταν τα κίνητρά τους δεν είναι αγαθά κι όταν όντως έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, περνάνε στο αντίθετο άκρο, αυτό της απάθειας μέχρι και που σε σπρώχνουν σε άλλη αγκαλιά σαν να μην τις νοιάζει αν τις απατήσεις. Το αποτέλεσμα πάντα είναι το ίδιο. Ο εγκλωβισμένος φουκαράς άντρας, σε ένα γάμο όπου ζει με το φόβο για το αν αύριο θα βρεθεί δακτυλοδεικτούμενος ως κερατάς, μιας και για κερατού κανείς δεν λέει, νιώθει μια αναγκαστική θα έλεγα ζήλεια που έχει αίτιο το ότι η τιμή του μπορεί να έχει υποστεί βλάβη, χωρίς αυτός ο ίδιος να είναι ο καθόλα υπεύθυνος. Είναι σα να κρατάει η σύντροφός του μια βόμβα στα χέρια της ή μάλλον για να ακριβολογούμε, στα σκέλια της και να την παρακολουθεί με αγωνία αυτός, μη τυχόν και κάποτε εκραγεί. Μια βόμβα, που έναν άντρα, άντρα πραγματικά, μπορεί τον καταστήσει μέχρι και φλώρο! Βλέπετε, η κοινωνία μας η τόσο προοδευτική, αντί να κατακεραυνώσει την μοιχαλίδα ή τον μοιχό για να είμαστε δίκαιοι, ψάχνει και βρίσκει ανύπαρκτα ελαττώματα στα θύματα της μοιχείας, για να δικαιολογήσει την ξεδιαντροπιά του αμαρτωλού ή της αμαρτωλής. Βεβαίως, το πλήγμα είναι βαρύτερο για τον άντρα, αφού επάνω στον αντρισμό του βασίζει κατά πολύ τη γενική πορεία του στη κοινωνία.
Να λοιπόν, ένας ουσιαστικός και πολύ σοβαρός λόγος για να καταργηθεί επιτέλους ο γάμος. Θεωρώ ότι εξαιτίας του, οι άνθρωποι καταστρέφονται και δημιουργούνται καταστάσεις πολύ άσχημες. Αν ο γάμος, δε συμπεριλάμβανε όλα αυτά ψεύδη αλλά και μια ηθική που ισοπεδώνει την ατομική αξία και ανεξαρτησία μας, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Όταν όμως θεωρητικά, τελείται με σκοπό το καλό και το αγαθό, ενώ στη πράξη, καθιστά ενόχους ή ντροπιασμένους ανθρώπους που είναι μια χαρά άνθρωποι μέσα στη κοινωνία, τότε κάτι θα πρέπει να σκεφτούν αυτοί που γράφουν νόμους, ώστε να αλλάξουν μερικά πράγματα. Κάτι πρέπει να γίνει, ώστε να διασφαλιστεί η ακεραιότητα της προσωπικότητας των συζύγων αλλά κυρίως η σωστή συμβίωσή τους με απώτερο στόχο την ομαλή και ασφαλή ανάπτυξη και προστασία των παιδιών. Τώρα λέγετε προδοσία και πριν να γίνει ή ακόμη κι αν δε γίνει, κατατρώει σα σαράκι υπό τη μορφή ζήλειας τις ψυχές, ενώ θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια απλή αθέτηση όρων ενός συμβολαίου και αυτόματα νομικά κατοχυρωμένη μια δημόσια διαπόμπευση του ατόμου που προκαλεί πρόβλημα στη σχέση στο ζευγάρι. Έτσι δε θα υπήρχαν κατά διάρκεια του γάμου ζήλειες προερχόμενες από λανθασμένους ηθικούς κώδικες. Δε θα έμπαινε επίσης κανείς ως μέλος στο γάμο, με το σκεπτικό ότι μπορεί να αμαυρώσει το άλλο μέλος ή να αμαυρωθεί από αυτό. Τέλος, έτσι οι λογικοί άνθρωποι που έχουν απομείνει σε αυτό κόσμο, δε θα υπέφεραν από ζήλειες και άλλα παρόμοια ανόητα συναισθήματα. ΠΗΓΗ

Η ηθελημένη «ανοησία»… του φτωχού


Πέρα από τις θεωρίες, πέρα από τις εικασίες, πέρα από τα στοιχεία που ίσως υπάρχουν, υπάρχει η απτή ολοφάνερη αλήθεια μπροστά σε όλους μας. Το ερώτημα που σηκώνει πολύ συζήτηση, είναι το γιατί δε τη βλέπουν όλοι, κυρίως οι φτωχοί και άποροι αυτού του κόσμου.
Ας αναφερθούμε σε μια. Ανέκαθεν στο κόσμο υπήρχαν βασιλιάδες. Όχι μόνο αυτοί που έχουν και τη χάρη και το όνομα, αλλά κυρίως αυτοί που είχαν πάντα τη χάρη, έστω και χωρίς το τίτλο. Αν επιτέλους παρατηρήσετε, εσείς οι άποροι και ταλαιπωρημένοι, θα δείτε ότι όλοι αυτοί, απολαμβάνουν την εξουσία και τα αγαθά στο κόσμο, δυσανάλογα με αυτά που έχετε εσείς. Γεννούν και με το έτσι θέλω, εθιμοτυπικά και πάντα με την δική σας ανοησία (άδεια), δίνουν τη σκυτάλη στους απογόνους τους. Τα λεφτά φέρνουν λεφτά, τα παλάτια, ανάκτορα και πάει λέγοντας… Ειλικρινά, επαναλαμβάνω πέραν κάθε συνωμοσιολογίας, πέραν πάσης θεωρίας που δαιμονοποιεί αυτούς τους ανθρώπους, το αφύσικο δε το βλέπετε; Πάρτε για παράδειγμα ένα βασιλιά μιας χώρας. Δείτε πως και που ζει, δείτε τι απολαμβάνει, δείτε το τι κάνει… Από πού έχει δικαίωμα μια οικογένεια να κατέχει τόσο πλούτο και την απόλυτη σχεδόν εξουσία και μάλιστα για πάντα; Κι όχι μόνο τους το επιτρέπετε, αλλά ψηφίζετε και πολιτικά κόμματα που συνδέονται άμεσα με τη στήριξη αυτής της λεηλασία σας. Διότι για λεηλασία πρόκειται. Εσείς ένα κομμάτι ψωμί και κείνοι ότι γουστάρουν, τα πάντα!!!
Αυτοί οι δυνάστες, δημιουργούν στο περιβάλλον τους ότι χρειάζεται, όλα τα μέσα, ώστε να διαιωνίζεται η εξουσία και ο πλούτος τους. Είναι «μανούλες» στο να παραπλανούν τις μάζες. Στηρίζονται σε διαπιστωμένες αρχές της ανθρώπινης ψυχολογίας. Οι άνθρωποι, ανέκαθεν είχαν την ανάγκη ενός ηγέτη. Κάποιου που θα οδηγεί το πλήθος. Γιατί άραγε; Γιατί να μην υπάρχει κοινή συμφωνία ή κοινή διαφωνία, έστω και κατά το θέλημα της πλειοψηφίας, για τις αποφάσεις μας; Σε τι χρειάζονται όλοι αυτοί; Παρατηρήστε, ότι ακόμη και στον εργασιακό σας χώρο, ένας απλός προϊστάμενος (συνήθως ρουφιάνος και τσιράκι ενός υψηλοτέρου σε βαθμό ατόμου) καταδυναστεύει τα πάντα γύρω σας, εργάζεται λιγότερο από εσάς, φορτώνει τις ευθύνες του σε άλλους, απολαμβάνει περισσότερο μισθό και περισσότερες εργασιακές ανέσεις και πάντα έχει δίκιο σε όλα! Πάλι εθιμοτυπικά! Και με κανόνες μάλιστα, θεσπισμένους και υπογεγραμμένους από τους πάντες, εντός του υποτιθέμενου δημοκρατικού συστήματος. Η έννοια του ρόλου, δεν υπάρχει για τα αφεντικά. Ρόλους έχετε μόνο εσείς οι φτωχοί. Ο δήθεν ρόλος του αφεντικού, του εξουσιαστή, χάνεται από τη στιγμή που οποιαδήποτε αμέλειά του ή οποιοδήποτε λάθος του, φορτώνεται αυτόματα στον εξουσιαζόμενό του, δηλαδή εσένα αγαπητέ φίλε μου. Κι όλους αυτούς, αναφέρομαι στους μικρούς βασιλιάδες, τους έχουν έτσι τοποθετήσει οι μεγάλοι βασιλιάδες. Ώστε με όλο αυτό το κακό γύρω σου, να μη μπαίνεις καν στη διαδικασία να αναρωτηθείς, για τη πηγή του κακού που σε βρήκε. Να κουραστείς και να υποταχθείς, να παραμείνεις ένα καλοκουρδισμένο ρομποτάκι στην υπηρεσία τους. Να πληρώνεσαι με ψίχουλα, για να έχουν εκείνοι και του πουλιού το γάλα.
Δε ξέρω αν είναι σατανικοί άνθρωποι, ερπετά ή εξωγήινοι, εκείνο που ξέρω είναι ότι κρατούν αδικαιολόγητα εξουσίες και πλούτο εις βάρος σου. Όταν τους έχεις μπροστά σου, τους προσκυνάς για να σου πετάξουν ένα μικροσυμφέρον… Αντί να τους απαγορέψεις κάθε ανάμειξη στη ζωή σου, τους δίνεις κι άλλη εξουσία επάνω σου. Θα μου πεις, τι να κάνεις. Είναι δυνατόν να φτάσει η κοινωνία μας να κυβερνιέται από μόνη της; Για αυτό έχουν φροντίσει πολύ καλά. Πρωτίστως σου στερούν τη παιδεία. Μετά σε βάζουν να ψηφίσεις ερμηνεύοντας την ψήφο ως εξουσία του λαού. Μετά για να επιβιώσεις, σε εκπαιδεύουν να αναζητάς κι εσύ ο ίδιος την εξουσία, αφού πρώτα μάθεις να υπηρετείς την υπάρχουσα ώστε να απολαύσεις κι εσύ μετέπειτα τη δική σου, αν φυσικά την αποκτήσεις ποτέ. Πώς να ξεφύγεις λοιπόν από τα «ερπετά» όταν έχεις εμποτισθεί από τη δικοί τους φιλοσοφία; Πώς να μοιραστεί ο παγκόσμιος πλούτος δίκαια αφού εσύ ονειρεύεσαι παλάτια και διαμάντια, την ώρα που ζεις για χρόνια μέσα στη βιοπάλη; Πώς να αλλάξει το σύστημα, όταν γίνεσαι μέρος του; Σε ποιον θα πας κόντρα; Στον εαυτό σου; Να γιατί σε βολεύει εντέλει να είσαι «ανόητος» και φτωχός. Για να διοριστεί ο γιος σου, η συνείδησή σου «επιτρέπει» τους «βασιλιάδες». Για να σου εγκρίνει η τράπεζα το δάνειο, επιτρέπεις τους μετόχους της να ζουν με χρυσά κουτάλια! Αναρωτιέμαι τελικά μετά από όλο αυτό το σκεπτικό σου, ποιος είναι τελικά το ερπετό….. Αυτό το πλάσμα που δεν έχει τη δύναμη να κυριαρχήσει ούτε στον ίδιο του τον εαυτό και θέλει αφεντικά από πάνω του ή αυτοί που δείχνει το παρακάτω βίντεο;

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ


Το πρώτο μας μέλημα σε αυτή τη πρόσκαιρη ζωή, την δοκιμασία πριν την αληθινή και αιώνια, είναι η αποδοχή του Σταυρού μας, του μαρτυρίου μας. Η αποδοχή αυτή, δεν είναι μόνο συνειδητός σεβασμός για το παράδειγμα Του Χριστού και Του Σταυρού Του, αλλά μια απόλυτα σωστή και ευφυή αντίληψη του κόσμου μας. Προϋποθέτει καταρχάς αυτογνωσία, ωριμότητα και κατ’ επέκταση, συνέπεια και πραότητα σκέψης. Η «γυναίκα» έχει κατηγορηθεί δικαίως, για το πρώτο ολίσθημα του ανθρωπίνου γένους(αν υποθέσουμε ότι οι Γραφές κυριολεκτούν). Βεβαίως, το προπατορικό αμάρτημά της, δεν ήτο μεγαλύτερο από εκείνο του Αδάμ. Προσωπικά, η «εξαπάτηση» του πρώτου άντρα, από την Εύα, θεωρώ ότι ήταν ακόμη πιο λυπηρό γεγονός, από εκείνο της γυναίκας από τον τρισκατάρατο. Τη μεγαλύτερη ευθύνη κατ’ εμέ, πάντοτε θα φέρει ο ανήρ, ο άντρας, εκείνος δηλαδή που έπρεπε και πρέπει, να ηγείται των αρχών και των αξιών και της διάσωσης όλης της Θείας Κληρονομιάς μας. Στην εποχή μας, εμείς οι άντρες, πολλάκις γινόμαστε ΕΜΕΙΣ, εκείνοι που μεταφέρουμε τη πλάνη και εξαπατούμε τις γυναίκες. Κι όπως τιμωρήθηκε η Εύα, έτσι κι εμείς, δεχόμαστε τις ολέθριες συνέπειες αυτής της ανόητης συμπεριφοράς μας. Ως κυβερνήτες, ως ηγέτες, ως πολίτες, ως σύζυγοι…, εξαπατήσαμε τις γυναίκες του κόσμου τούτου. Κι αυτό μάλιστα ήταν τόσο εύκολο… Εύκολο διότι είχε προηγηθεί μια μακρά περίοδος αυταρχικότητας απέναντί τους, μια περίοδος όπου οι άντρες, τυραννούσαν κυριολεκτικά το γυναικείο πληθυσμό, έτσι ώστε η μετέπειτα πλάνη τους, ήρθε με το περιτύλιγμα της δήθεν απελευθέρωσή τους. Αντί να οριοθετηθούν από τους πνευματικούς και ηθικούς μας ηγέτες οι αμετροέπειες και γενικώς οι κάκιστες ανθρώπινες συμπεριφορές μας, αντί να επαναπροσδιοριστεί το αρχικό κύτταρο της κοινωνίας μας, η οικογένεια, παρασυρθήκαμε από ψεύτικα και απατηλά συμφέροντα. Ναι, συμφέροντα «κατασκευασμένα», που, αφού πρώτα πλάνεψαν τον αντρικό πληθυσμό, στη συνέχεια εξαπάτησαν το γυναικείο με το χειρότερο τρόπο… Αν σας ακούγονται όλα αυτά πολύ μελό ή τραγικο-ποιημένα, ας δούμε αναλυτικά αυτή τη πλάνη, να δείτε ότι μάλλον, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από ότι τα φαντάζεται κι ο πιο απαισιόδοξος στο κόσμο.
Πρώτα πρέπει να ορίσουμε το ορθό, το σωστό. Ξέρετε, ενώ αυτό είναι τόσο εύκολο, ιδιαίτερα όταν γίνεται στην απόκρυφη σκέψη μας, δημοσίως και όταν τελικά παίρνουμε τις αποφάσεις μας, εμποδίζεται από τα μικροσυμφέροντά μας. Όμως είναι απαραίτητο επιτέλους να ομολογήσουμε δημοσίως την αλήθεια. Να αποδείξουμε ότι μπορούμε να φερθούμε αντρίκια και τίμια. Και το πρώτο τίμιο είναι να καταγράψουμε την ενοχή μας. Παράλληλα να εμπεδώσουμε επιτέλους, ότι έχουμε πλανηθεί πρώτα εμείς. Δεν είναι προς το συμφέρον μας αυτά τα βάσανα που απέκτησε η γυναίκα σήμερα. Όλα όσα της φορτώσαμε, είτε πιστεύοντας σαν ανόητοι κι εμείς, ότι όντως δικαιώθηκε, είτε πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο έχουμε να κερδίσουμε εμείς κάτι. Και πριν κατηγορήσουμε και κρίνουμε, ας αναλογιστούμε, ότι για να είναι η γυναίκα η πρέσβειρα της πνευματικότητας, πρώτα πρέπει να την έχουμε εμείς. Το κακό μας, ως άνθρωποι με αδυναμίες, είναι ότι δε μαθαίνουμε πάντα από τα λάθη μας. Σαν άλλοι Αδάμ, επαναλαμβάνουμε το ίδιο λάθος. Πώς λοιπόν η γυναίκα, αφού δεν έχει πνευματικό ηγέτη να τα καταφέρει;
Αν ρωτήσετε έναν πιτσιρικά, θα εκπλαγείτε. Παρότι σήμερα οι νέοι μας, είναι δυστυχώς μέρος αυτής της τραγικής κατάστασης, έχουν καταλάβει ευτυχώς τι συμβαίνει. Η εποχή(πλάνη) επιβάλλει τη πολυγαμία, το σεξ για το σεξ και την απουσία αξιών στις ανθρώπινες σχέσεις. Κι όμως, οι νέοι αυτό στην ουσία δε το θέλουν. Οι ξένοι λένε συνήθως : «εσείς οι Έλληνες θέλετε να είστε οι πρώτοι… για μια γυναίκα, εμείς θέλουμε να είμαστε οι τελευταίοι..» Μα η πάσα αλήθεια είναι ότι ουδείς άντρας στη γη δε θέλει να έχει το μισό από το ολόκληρο. Και το ολόκληρο, το καλύτερο αν θέλετε, είναι να είσαι ο πρώτος και ο τελευταίος σύντροφος μιας γυναίκας. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί αν οι γυναίκες άφηναν στην άκρη τη προσπάθειά τους να μοιάζουν στους άντρες. Αν καταλάβαιναν ότι πρώτα εκείνες είναι υπεύθυνες για αυτή την ερωτική αναλγησία των ημερών μας, όπου η εμπιστοσύνη πλέον έχει χαθεί στις ανθρώπινες σχέσεις, κυρίως τις ερωτικές. Αν επίσης, έβλεπαν ότι ο «μύθος» του άντρα, ιδιαίτερα αυτός της πολυγαμίας του, συνεπάγεται διαθέσιμες γυναίκες, άρα συνυπεύθυνες και πολυγαμικές. Με απλά λόγια, εμείς «φτιάξαμε» το μύθο μας, τον οποίο μιμούνται σήμερα οι γυναίκες. Έτσι ο μύθος παίρνει σάρκα και οστά, εφόσον έχουμε καταφέρει να πλανέψουμε το γυναικείο πληθυσμό, τάχα για την ανωτερότητά μας και την ελεύθερη φύση μας. Όταν όμως έρχεται η ώρα του γάμου και της επιλογής μόνιμου συντρόφου στη ζωή μας, τότε καταλαβαίνουμε ότι έχουμε βγάλει μόνοι τα μάτια μας. Εμείς υπήρξαμε οι πρόσκαιροι εραστές κάποιων γυναικών και όπως εμείς, κάποιοι άλλοι έγιναν οι πρόσκαιροι εραστές της γυναίκας συντρόφου μας. Δε σεβαστήκαμε τον εαυτό μας δηλαδή. Επιτρέψαμε στη γυναίκα να πιστεύει, ότι δεν είναι κακό να έχει πολλούς ερωτικούς συντρόφους στη ζωή της επειδή την αντιμετωπίσαμε σαν αντικείμενο ηδονής. Ξεχνώντας πόσο ιερός είναι ο ρόλος της και πόσο μεγάλη σημασία έχει ο καλός χαρακτήρας σε μια γυναίκα που γίνεται σύντροφος και συνοδοιπόρος αλλά και μάνα των παιδιών μας. Ρίχνω το βάρος αυτής της ευθύνης στους άντρες, γιατί «μεταξύ μας» πρέπει να ομολογήσουμε ότι μέσα στις πλάνες… είναι κι αυτή της επιλογής. Εμείς επιλέγουμε κι όχι εκείνες. Εμείς γινόμαστε πότε πορθητές και πότε τα «δήθεν θύματα» που τα έπιασε η θηλυκή αράχνη στον ιστό της. Και πάντα, αφήνουμε τις γυναίκες να πιστεύουν το αντίθετο, ότι δηλαδή εκείνες μας επέλεξαν, εκείνες αποφάσισαν…  Αποφάσισαν να δεχθούν την απόφασή μας. Αυτή είναι η αλήθεια. Τη δέχονται όταν τις μεταχειριζόμαστε σαν κομμάτια κρέας, την δέχονται πάλι όταν τις μεταχειριζόμαστε ως κυρίες και ανθρώπινες υπάρξεις ισόνομα και δίκαια. Εμείς πλάθουμε κι εμείς επιτρέπουμε.
Η αποδοχή του μαρτυρίου όπως προείπα, σημαίνει και σοβαρότητα. Ανάληψη των ευθυνών. Δε φταίει η γυναίκα που θέτει τα οπίσθιά της σε κοινή θέα, ενώ ταυτόχρονα σέρνει το καρότσι με το παιδί της στο πεζοδρόμιο. Κάποιος άντρας την κολάκεψε όταν κυκλοφορούσε έτσι πριν παντρευτεί, κάποιος μόδιστρος και κάποιος διευθυντής πωλήσεων την πλάνεψε να ακολουθεί την καταραμένη μόδα, κάποιος σύζυγος σήμερα ανέχεται την εικόνα και συμπεριφορά της. Ούτε που τολμά να μιλήσει. Και πώς να τολμήσει; Είναι εναντίον του όλα εκείνα που ο ίδιος δημιούργησε ή που επέτρεψε να δημιουργηθούν. Και ξεπετάγονται από παντού. Κυρίως από αυτόν τον διάολο, την τηλεόραση. Το κουτί που ανέτρεψε κάθε ηθική, κάθε ανθρώπινη αξία, κάθε αρχή της ζωής μας. Το αστείο είναι ότι αυτά που λένε όλοι αυτοί οι δήθεν προοδευτικοί, και οι ίδιοι δε τα πιστεύουν. Τα λένε γιατί θέλουν να πουλήσουν ή να καταστρέψουν τη ζωή των άλλων. Φαινόμενο που έχει ως βάση τον γενικότερο πνευματικό μας ξεπεσμό. Άλλωστε, αυτή τη κρίση βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Ας μην ξεγελιόμαστε. Κάποτε, που στις «ανάγκες» των γυναικών δεν υπήρχε η έννοια της καριέρας και της ανεύρεσης επαγγέλματος, εμείς σταθήκαμε άπληστοι. Θέλαμε να βγάλουμε τις γυναίκες στο δρόμο, να φέρουν κι άλλο χρήμα. Λες και έκαναν λίγα. Λες και δεν εργάζονταν ήδη. Αδιαφορήσαμε για το πρόσθετο κόπο που τους φορτώναμε με τη δήθεν πρόοδο. Κι έτσι, τώρα μας κακοφαίνεται που εργάζονται δυο (ζευγάρι) και στην ουσία αμείβονται με το μισθό του ενός! Κι έτσι όπως μας πάμε, στο τέλος θα βγουν και τα πιτσιρίκια μας στο δρόμο. Θα εργάζονται από μικρά για να συνεισφέρουν στο φτωχικό σπίτι. Εκεί λοιπόν οδηγεί η πνευματική φτώχεια, στην πλήρη φτώχεια, από όλες τις απόψεις.
Κανένα κέρδος λοιπόν. Μόνο ζημία. Τις βρίζουμε αποκαλώντας τες πόρνες. Βρίζουμε δηλαδή την ίδια μας τη μάνα, την αδερφή μας και τη κόρη μας. Άραγε ποιος μπήκε στο κόπο από εμάς, την ώρα που πάμε να τις ξελογιάσουμε, να σκεφτεί ότι ξελογιάζει τη μάνα του και την αδερφή του; Θα φερόταν πρόστυχα αν το σκεφτόταν έτσι; Σε μια συζήτηση, μου είπε ένας : «αν μου ¨κάτσει¨ μια παντρεμένη θα πάω κι ας είναι φίλος μου ο άντρας της, δε θα φταίω εγώ, αλλά αυτή..» Καταλαβαίνετε λοιπόν που φτάσαμε. Εξαφανίστηκε η φιλία και το φιλότιμο. Ζούμε χειρότερα από τα ζώα. Ζούμε σκλαβωμένοι από τα πάθη μας. Πώς μετά να έχουν σημασία τα απλά και καθημερινά; Πώς να χαρεί κάποιος τον πρωινό ήλιο που ανατέλλει; Πώς να είναι κάποιος ευτυχισμένος; Αφού τα βασικά συστατικά, το ήθος δηλαδή και  η αξιοπρέπεια χάθηκαν. Πώς να καλύψουν το κενό αυτό οι υλικές ηδονές; Ποτέ δε θα είμαστε ευχαριστημένοι. Κι ενώ το ξέρουμε αυτό, συνεχίζουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε.
Λέτε να γίνει ένα θαύμα; Να κάνουν στροφή οι γυναίκες; Μάλλον αυτό θα μας έσωζε. Ίσως να μην έφταναν στο ιδανικό επίπεδο, αλλά τις έχω ικανές να αλλάξουν πολύ. Είναι μεγάλο το ποσοστό που έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι έχει συμβεί. Ιδιαίτερα της τελευταίας γενιάς, μητέρες που έχουν μάθει από τα δικά τους λάθη και κάνουν προσπάθεια να δώσουν διαφορετική κατεύθυνση στα παιδιά τους. Έμαθαν γιατί έπαθαν. Γιατί βίωσαν το πρόσκαιρο και το απατηλό. Γυναίκες που τις ανάγκασε η άτιμη εποχή μας να περάσουν από χίλια κύματα. Που τις έμαθε να παριστάνουν τους άντρες προς ζημία τους και που τελικά μέσα από αυτό κάποιες γνώρισαν την αξία στο να φέρεται κανείς αντρίκια. Παράδοξο; Ναι ίσως. Αντίδραση της φύσης λέω εγώ. Δε της ταιριάζει της γυναίκας να κάνει τον άντρα, έτσι αναγκαστικά κάποια στιγμή θα αντιδράσει η ίδια, θα ζητήσει τη χαμένη θηλυκότητά της και τον πραγματικό άντρα στο πλευρό της. Ας το ευχηθούμε       ( ΠΗΓΗ)