Ο άντρας ο σωστός, Ο ΚΥΝΗΓΟΣ δεν υπαρχουν πια αντρες!!!



Τώρα τελευταία μια καινούρια πιπίλα που ακούω συνέχεια είναι για την θέση του άντρα και τους κανόνες συμπεριφοράς του όσον αφόρα το πως θα κυνηγήσει μια γυναίκα και θα επιμείνει. Αυτό ακολουθείται από πίπες του τύπου ότι έχουμε χάσει τον χαρακτήρα μας και ότι δεν έχουμε αυτοπεποίθηση.




(συμφωνώ απολυτά με το ποστ αυτο και το αφιερωνω σε καποιες που ειχα την ατυχια να γνωρισω φιλες κ σχεση!!   Εβελινα Σ    Μαρια Μ   Εφη Χ  Μαιρη Λ   Μαρια Κ  Γιωτα  Λ  ΚΤΛ 
ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΣΚΕΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ !!!   ΕΚ ΤΟΥ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ WHITE PIGEON      )




Δεν αντιλέγω αυτή είναι και η ουσία του άντρα να κυνηγήσει αυτό που θέλει. Εξ’ αρχαιοτάτων χρονών αυτό ήταν και το κατά κύριο λόγο, το επάγγελμα του άντρα, να κυνηγήσει και να φέρει τον άρτων τον επιούσιων στο τραπέζι της οικογενείας καθημερινά. 



Η έννοια του κυνηγού στο ερωτοσεξουαλικο κομμάτι κρύβει μια ασφάλεια για την γυναίκα, την ασφάλεια της επιλογής. Εσύ φιλαράκο που έχεις γίνει ποδήλατο για να την «ρίξεις» επιτέλους, δεν γνωρίζεις ότι είσαι και το εξιλαστήριο θύμα στις ορέξεις του ψυχισμού της κάθε ελληνίδας ξενέρωτης, που κάνει παιχνιδάκια ένεκα της οξείας μπακουριασης που μαστίζει τον ρημαδιασμενο τούτο τόπο. Αλλά ας δούμε και την απέναντι πλευρά. Την δική μας πλευρά και γιατί και που πρέπει να ακονίζουμε τα βέλη μας. 

Ξεκινώ με την περιπτωσαρα της Παρασκευής.

Όπως κάθε Παρασκευή που είναι κατ εξοχήν μέρα εξόδου για μένα ετοιμάζομαι για να βρω μια φιλική παρέα που είχε την καλοσύνη να με καλέσει να την περάσουμε μαζί την βραδιά. Βρισκόμαστε σε ένα πολύ όμορφο και in μαγαζάκι που μαζεύει πάρα πολύ καλό κόσμο. Ως γνωστόν έχω πάρει θέση βολής σε καλό σημείο εκεί που κάθονταν η παρέα και είμαι σε αναζήτηση του θηράματος μου (λογω άρθρου θα χρησιμοποιήσω κυνηγητικούς όρους). Το λοιπόν εκεί ανάμεσα από τα αστειάκια και τις συζητήσεις έχω κόψει ένα HB8 να με κοιτάζει επίμονα. Χωρίς διακοπές, straight eye contact. Σε τέτοιο επίπεδο που έχω αρχίσει και αισθάνομαι άβολα. Χωρίς περιτροπές και αφού σιγουρεύτηκα ότι δεν είναι αλλήθωρη πήγα κατευθείαν εκεί.

Α: Καλησπέρα.
Γ: Καλησπέρα.
Α: Είπα να έρθω πιο κοντά για να με βλέπεις καλύτερα.
Γ: «γελάκια» καλά έκανες.
Α: Είμαι ο «τάδε»
Γ: Αλήθεια δεν με θυμάσαι ε; Ε ας ξαναγνωριστούμε είμαι η «τάδε».
Α: WTF???????????????????(από μέσα μου) Ειλικρινά με πιάνεις αδιάβαστο θύμισε μου όμως.

Αφού ζήτησε συγγνώμη από την παρέα της, αποτραβηχτήκαμε πιο μέσα σε ένα τραπεζάκι. Εκεί κάπου αρχίζει να μου εξιστορεί με πολλές λεπτομέρειες μια βραδιά πριν δύο χρόνια σε ένα παραλιακό μπαρακι που είχαμε γνωριστεί και φασωθει. Μια βραδιά που είχα για κάποιο λόγο αποκλείσει στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Όντως η κοπελιά είχε δίκιο! Αλλά αυτό που μου θύμισε επίσης ήταν και οι επόμενες μέρες. Ήμουν σε μια χαώδη κατάσταση εκείνη την εποχή και εκείνη ήταν ένα φωτεινό κομμάτι αυτής. Δεν σας κρύβω ότι ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις σχεδόν εκείνο το πώς το λένε; Α καψούρης η κάπως έτσι. Η πρώτη της ερώτηση ήταν "τι έγινε γιατί παραιτήθηκες"; Της ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί. Μου απάντησε με ένα σχεδόν κάθετο τρόπο ότι έπρεπε να την κυνηγήσω, να την αναζητήσω, να γυρίσω τον κόσμο ανάποδα βρε αδελφέ και ότι την πλήγωσα πολύ με την αδιαφορία μου.

Όταν μου τα έβαλε κάτω και μου έλεγε τον τρόπο που της αρέσει να την κυνηγούν εγώ το μόνο που άκουγα ήταν…μπλα μπλα μπλα ευρώ…"μπλα μπλα μπλα ευρώ". Αυτό που ήθελε η εν λογω κοπελίτσα ήταν να κάνω τον χαμάλη και το κορόιδο μέχρι να μου σπάσει τον τσαμπουκά και να με κάνει δούλο του αιδοίου της. Εγώ φυσικά την κίνηση μου την άλλη μέρα την έκανα και μάλιστα πολύ διακριτικά. Τηλεφώνησα χωρίς απάντηση και αφού ένιωσα το άκυρο να έρχεται με δρασκελιές είπα να μην καταθέσω τα όπλα χωρίς ένα τελευταίο μήνυμα. Όταν το άκυρο με ποδοπάτησε και μετά το μήνυμα, έβαλα πλώρη γι’ αλλού. Η κιουρία όμως ήταν πίσω από το κινητό και χοροπηδούσε περιμένοντας την επόμενη κίνηση του υποψήφιου κορόιδου.

Το γέλιο μου ήρθε όταν άρχισε να μου λέει ότι έπρεπε να της στείλω λουλούδια και να φτάσω μέχρι το πλατύσκαλό της. Ίσως να της έστελνα κάνα CD με τραγούδια μαζί με μια κάρτα(???) ή να της πρότεινα να πάμε κάποιο ταξίδι μετά. Το μονό που σκεπτόμουν εκείνη την στιγμή ήταν σε ποια ριμάδα ταινία τα είδε όλα αυτά; Ναι οκ και αυτά κοπελιά αλλά από την στιγμή που δείχνεις και εσύ κάνα σημάδι. Εγώ τι θα κάνω, θα μυρίσω τα νυχάκια μου; Και στην τελική αν με ένα φασωμα έκανα όλα αυτά στην ολοκλήρωση τι έπρεπε να κάνω; Να αναπαράγω την εκκίνηση των ολυμπιακών με τον Tiesto να βαραει από πίσω και τα πυροτεχνήματα να φωτίζουν μέχρι την Αυστραλία; Για ξεκαβαλα λίγο είπαμε 8ρι όχι κι έτσι όμως.

Το κορυφαίο της υπόθεσης είναι ότι μου έλεγε πόσο της αξίζουν αυτά και ότι τέτοια μόνο θέλει στην ζωή της. Και εγώ θέλω Lambo αλλά δεν την ζήτησα από κανέναν, anyway. Εκεί κάπου δράττομαι της ευκαιρίας και της λέω να μου περιγράψει τον άντρα τον σωστό για τα δικά της δεδομένα. Η γνωστή λίστα με τις πίπες φυσικά ξετυλίχτηκε και άνοιξαν τα ματάκια μου. Στρωμένη δουλειά, αυτοκίνητο, κυνηγός, να τα καταθέσει όλα στα πόδια της, με το σπιτάκι του (optional αυτό) και φυσικά με μια πλειάδα χαρακτηριστικών πριγκη-πεος. Δεν συνεχίζω το πως εξελίχθη η βραδιά αλλά εγώ βγήκα κερδισμένος πάντως ;) . Βεβαία μετά από όλα αυτά δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσω το παραμύθι της ονειροπαρμένης.

Και έρχομαι και λέω. Τι σας λέει η αξιότιμη μαμά σας στο σπίτι και βγαίνετε έξω και περιμένετε να γίνουν; Οι ταινίες πάντως λένε ψέματα, γι' αυτό και είναιταινίες. Όχι, καμία πόρνη δεν παντρεύτηκε τον γοητευτικό playboy και έγινε μαντεμουαζελ, ούτε ο Μέγας James δεν πήγε την καλή του να την γνωρίσει στην μαμά του. Οπότε κλείστε την TV, ξεκαβαληστε το καλάμι και προσγειώστε το UFOπου σας έχει πάει στα σύννεφα.

Εάν ένα πράγμα χαρακτηρίζει το ευγενές άθλημα του κυνηγιού είναι αυτό που λέγετε practicality που σημαίνει ότι ο κυνηγός είναι πρακτικό άτομο. Όταν κυνηγαει την πέρδικα και αυτή του ξεφεύγει η πετάει μακριά δεν θα κάτσει να την κυνηγαει επ’αοριστον, το σπίτι πειναει και αυτός πρέπει να πάει κάτι πίσω. Θα κυνηγήσει την επόμενη πέρδικα. Στην διαδρομή θα πιάσει και κάνα αγριογούρουνο η καμιά τσίχλα αλλά αυτά θα είναι τις ζοφερές ημέρες. Ο στόχος του είναι πέρδικα και θα τις κυνηγήσει όλες μέχρι να πιάσει μια. Δεν μένει ποτέ στην μια που του ξεφεύγει. Πάνε αυτά.

"Δεν υπάρχουν άντρες πια!" Λένε και ξαναλένε. Αγανακτούν οι γυναίκες όταν δεν νιώθουν να κυνηγιούνται. Όσο και αν εμφανίζονται ως λαχταριστά θηράματα στις παραλίες και στα μπαράκια οι πάλαι ποτέ τολμηροί και επιδέξιοι «κυνηγοί» τις παρακολουθούν εξ αποστάσεως χωρίς να πλησιάζουν. Άλλοι, γιατί είναι πλέον αρκούντως ευνουχισμένοι από τις αλαζονικές συμπεριφορές των γυναικών και τις συνεχείς ανελέητες απορρίψεις και άλλοι, με περισσότερο σύγχρονες αντιλήψεις, θέλουν και αυτοί να ..κυνηγηθούν και να έχουν το προνόμιο της τελικής επιλογής αν θα «πέσουν», εάν και εφόσον το αποφασίσουν και όποτε το αποφασίσουν..

Από την άλλη όμως όταν ακούς τέτοιες αρρωστημένες απαιτήσεις την στιγμή που βρίθει ο τόπος φυσικό είναι να πας παρακάτω. Και μετά από τα όσα έχουμε πει για τα αποτελέσματα της επόμενης μέρας, έχεις αρχίσει και αγανακτείς. Ε με συγχωρείτε ξενέρωτες μου αλλά έχουμε πλέον και εμείς απαιτήσεις. Κάποτε για να σας πάρει ο άντρας είτε 10ρι ήσουν είτε άσσος μπαστούνι την ήθελες την προικούλα σου τώρα αυτό μας το γυρίσατε μπούμερανγκ και τα θέλετε και σε ποσότητα; Τα χρέη του πάππου εμείς θα τα βγάλουμε; Και στην τελική εμείς γιατί να μην έχουμε αντίστοιχες απαιτήσεις; Α ξέχασα, μόλις έχουμε διανύσει την περίμετρο της γης 7 φορές και έχουμε κάψει τρία οικοπεδακια στην Λούτσα για να σας βγάλουμε γκόμενα αμέσως πρέπει να γονατίσουμε ανάμεσα στα πόδια σας, να δηλώσουμε υποταγή (αναφορικά σε προηγούμενο ποστ του συντάκτη), να αρχίσουμε τις διαγραφές σε φίλους, καριέρα, χρήματα και ζωή για να αρχίσετε να μας πλάθετε όπως θέλετε εσείς. Όταν πια έχουμε γίνει ένα άδειο κέλυφος με σπασμένο τσαμπουκά και χωρίς θέληση είμαστε αναλώσιμοι και για πέταμα. Χωρίς να έχετε υπολογίσει ότι αυτός είναι ο κυνηγός που παραδίδετε πίσω στην κοινωνία. 

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο για τους κυνηγούς της φύσης που ζουν σε αιχμαλωσία. Λιοντάρια με θολά μάτια που όταν τα ξανά αφήνουν στην φύση πεθαίνουν από την πείνα γιατί δεν έχουν το σθένος να κυνηγήσουν. Ταλαιπωρημένα από την ματαιοδοξία του θηρευτή τους, με σπασμένο τον τσαμπουκά κάτω από το μαστίγιο και έχοντας πια αναγνωρίσει ότι δεν είναι η κορυφή της τροφικής αλυσίδας αλλά άλλο ένα τρόπαιο στην τροπαιοθηκη του παλαι ποτέ πιθήκου, του ιδίου του θηράματός τους!

Έτσι έγινε και στην ανθρώπινη κοινωνία. Υπάρχουν ένα σωρό κατεστραμμένοι, μαραμένοι κυνηγοί χωρίς θέληση γιατί πολλές φορές δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις. Τα όπλα βαριά και οι σφαίρες πανάκριβε και το θήραμα δεν αξίζει. Οπότε κοιτανε να ξεγελάσουν την πείνα τους με ότι βρουν. Μετά με φωνή βοώντος, έχεις το θήραμα να φωνάζει "εμένα ποιος πουστης θα με φάει";

Ας μην ξεχνάμε όμως και τους εναπομείναντες. Ελεύθεροι, ωραίοι και πιστολάδες με κατάλευκα φτερά. Γνήσιοι κυνηγοί που ανακαλύπτουν τρόπους να φτάσουν το θήραμα τους με διάφορες επιδέξιες μεθόδους. Έξυπνοι με style αλά ClintEastwood, μοναχικοί και θανάσιμοι. Αυτοί είναι οι πρώτοι στην λίστα των θηραμάτων. Αλλά βλέπεις η έξυπνη μύτη από το πουλί πιάνεται και τους κατακρημνίζουν, γιατί έξυπνος και κυνηγός δεν πάνε μαζί. Ελλάδα βλέπεις. Ο άντρας πρέπει να είναι ο χαζός πως αλλιώς θα ιδρύσουμε το μητριαρχικό καθεστώς? Και μέσα σε όλο αυτό το παραμύθι εξισώθηκαν τα πάντα. Άσσοι και 10ρια γιναν ένα και ζητανε τα μπλε διαμάντια της Ελιζαμπεθ Τειλορ. 

Και όλα αυτά την στιγμή που όταν πατανε το πόδι τους στο σπίτι τα ξεχνανε όλα. Όχι τελικά δεν είναι format. Το format απαιτεί και δίσκο. Μνήμη RAM είναι, μόλις κλείσει το ρεύμα χάνονται όλα. Και εσύ είσαι φτου και από την αρχή. Άντε να βρεις ξανά το κλειδί του BIOS.

Φίλη ξενέρωτη εάν θες τον κυνηγό κάτσε να φας την σφαίρα. Μην του παίρνεις τα όπλα από τα χέρια και μετά του λες "πυροβόλα άμα είσαι άντρας". Ένας επιτυχημένος κυνηγός=ένας επιτυχημένος άντρας δίπλα σου. Με αυτοπεποίθηση θα σε προστατέψει  όταν πλακώσουν οι ύαινες. Από την άλλη μην περιμένεις να έχουν όλοι ασημένια Magnum. Άσε να κυνηγήσει αλλά στην διαδρομή άσε να ακουμπήσει και λίγο τα φτερά της πλούσιας ουράς σου, έτσι θα συνεχίσει να σε κυνηγαει. Και όταν σε πιάσει μην ζητάς βραβείο που σε έπιασε, αντιθέτως επιβράβευσε τον. Δεν θα χάσεις.

Όσο για τους κυνηγούς του τύπου «όλα δικά σου μάνα μου» κρατήστε λίγο χαρακτήρα ρε μαλακες λιγούρηδες, μην χαλάτε την πιάτσα. Kαι για όνομα του Θεού μορφωθείτε λίγο στο κυνήγι.        πηγη

Δείξε λίγο μαγιώ!


το καλοκαιριά...ανάβουν τα αίματα.

Και πως να μην ανάβουνε όταν κάθε ξεκωλάκι έχει ανεβάσει ολόκληρα άλμπουμ με 100 φωτογραφίες το καθένα, στις οποίες photos κωλοτρίβεται με τις φίλες της. Σε κάθε παραλία τις βλέπεις κι έχουνε τραβήξει από 10-20 στάσεις, σε φάση που λίγο ακόμα να συνέχισαν, θα σηκωνόντουσαν οι ξαπλώστρες και θα τις αρχίζανε στις γρήγορες.

Χώρια τα μπαράκια που δεν έχουνε αφήσει...μπουκάλι για μπουκάλι. Βέβαια το τελειωτικό χτύπημα είναι ένα και το έχουνε καταλάβει δυστυχώς όλες τους:
Άπαξ και κάτσουν δίπλα-δίπλα και γυρίσουνε κωλαράκι, πάει...έλιωσες!

Το θέμα είναι φίλε ξενερωμένε, ότι κάνεις κι εσύ μαλακία. Κάνεις μαλακία που πατάς το γαμημένο το Like. Τι το πατάς ρε γαμώ το κέρατό σου; Λες να έρθει να σου μιλήσει; Για χαζή την έχεις; Άμα την κόβεις κι έχει 1.000+ friends σε σένα θα κάτσει; Έχει ολόκληρο λόχο να την παρακαλάει.

Αλλά μεγαλύτερος μαλάκας είσαι εσύ που αφήσεις comment! Ναι, για σένα λέω που με διαβάζεις τώρα. Μη γελάς καθόλου! Το comment της δίνει μεγαλύτερη αξία. Και έχω δει κάτι σχόλια σε φάση "Καύλες είστε", "Τι μωρά είστε εσείς" κτλ. Με αυτή την παπαριά έχεις τις ίδιες μηδαμινές πιθανότητες να ρίξεις γκόμενα με ένα καμάκι που θα κάνεις στο δρόμο σε άγνωστη, σε φάση "Τι μωρό είσαι εσύ". Τζούφια θα σου φύγει.

Καταρχήν βάλε το μυαλό σου να δουλέψει και σκέψου το απλά. Έστω ότι πρόκειται για γκόμενα που έχει το "Single" στο status καρφωμένο εδώ και 1-2 χρόνια. Υπάρχει περίπτωση να ψάχνεται; Όχι! Είναι ή δεν είναι κλασική περίπτωση ξενέρωτης; Είδες εσύ πουθενά σε κανένα άλμπουμ τον τελευταίο καιρό να κωλοτρίβεται σε κανέναν άντρα; Γιατί αν το είδες τότε οκ, πάω πάσο, χώσου. Αλλιώς αν την βλέπεις μονίμως με φίλες και το αρσενικό απουσιάζει από το προφίλ, τότε...άστο καλύτερα.

Ακόμα μεγαλύτερο γέλιο έχουν τα μικρά. Με το που θα πάρουνε λίγους πόντους ύψος και θα ξετσουτσουνίσουνε, βλέπεις τα 15χρονα κι αρχίζουν να γεμίζουν το FB με photos με μαγιώ στην παραλία, στον καθρέφτη κάθε τουαλέτας, στα μπαλκόνια, στα κρεβάτια, στις ντουλάπες, όπου να 'ναι. Με το κινητό στο χέρι είναι και τραβάνε. Και μετά λένε "Παιδεραστής βίασε ανήλικη στο FB". Κάτσε ρε φίλε δηλαδή, άμα τα θέλει ο κώλος της, μετά θα ζητήσει κι αποζημίωση από πάνω; Εδώ βγήκε νόμος που λέει "από 15 και πάνω τα πηδάς όλα". Τυχαίο;

Οπότε καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα. Κράτησέ το κάθε cocktease στη λίστα φίλων σου, απλά για να παίρνεις μάτι. Να βλέπεις πως είναι τα...."Girls next door". Οι σοβαρές οι γκόμενες δεν θα τραβήξουνε photos από όλες τις γωνίες τις παραλίας, ούτε θα κωλοτριφτούνε. Άσε λοιπόν τα ψώνια να "τραβιούνται" κι ασχολήσου με καμία που να αξίζει.

Τα ψώνια


Ο πατέρας μου με είχε μάθει ένα πράγμα στη ζώη μου και θα το μεταδώσω και στους δικούς μου απογόνους (αν κάνω ποτέ γιατί όπως πάει η κατάσταση χλωμό το κόβω):
"Μείνε παιδί μου μακριά από τα ψώνια". 

Στις μέρες μας τα ψώνια αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Παλιότερα είχαν όλοι ψώνιο να βγουν στην τηλεόραση ή στο ραδιόφωνο. Τώρα κάθε τσουλάκι και κάθε ποζεράς έχει κατακλίσει το Facebook, το Twitter, το Youtube τα Blogs και τα συναφή social networks.


Όπου ψώνιο, μιλάμε για το άτομο που:
- Έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της
- Όταν της πεις ένα κοπλιμέντο καμιά φορά το επεκτείνει κιόλας από μόνη της
- Έχει το μικρόβιο να γίνει διάσημη, είτε μέσω των media, είτε προσπαθώντας να γίνει PR σε κανένα club, τραγουδίστρια κτλ.
- Την έχει δει ντίβα και θέλει να σέρνονται από πίσω της
- Θέλει να ζήσει τη ζωή της
- Θέλει ο δικός της να είναι celebrity ή λεφτάς
- Σε extreme περιπτώσεις θέλει να γίνει μοντέλο
- Φοράει μόνο επώνυμες μάρκες και άμα είναι shopping-animal θα σε βάλει κι εσένα να φορέσεις αυτά που θέλει
- Το παίζει δύσκολη
- Αν είναι πολύ όμορφη κι έχει μόνιμη σχέση τότε από τα πολλά "πεσίματα" δεν αποκλείεται κάποια σιτγμή να θελήσει να "δοκιμάσει" και κάτι άλλο
- Παραείναι κοινωνική. Δηλαδή θέλει να βγαίνει κυρίως με τις φίλες της, αλλά καμιά φορά θέλει και τους φίλους της, έτσι για να μαζεύει "θαυμαστές".
- Σε extreme περιπτώσεις αν την έχεις γκόμενα, θα θελήσει να πάει διακοπές μόνο με τις φίλες της, δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση ούτε να σε καλέσει ούτε να "καλεστείς" από μόνος σου.

Για να μην παρεξηγηθούμε, τα αντίστοιχα ισχύουν και για τους άντρες που είναι ψώνια.

Πόρισμα: Ο βαθμός ψώνιου σε μία γυναίκα είναι ανάλογος με την ομορφιά. Η σταθερότητα μιας γυναίκας σε μία σχέση είναι αντιστρόφος ανάλογη με το ψώνιο της.
Εξαιρέσεις:
- Οι πραγματικά άσχημες
- Όσες είναι μεγαλύτερης ηλικίας
- Όσες ανήκουν σε κατώτερα κοινωνικά στρώματα (φτωχές οικογένειες)
Παραδείγματα: Η λογική λέει ότι όσο περισσότεροι άντρες την πέσουν σε μια γκόμενα τόσο πιο πολύ θα πάρει τα πάνω της (δηλ. θα ψωνιστεί). Αυτό είναι λογικό κατά μία έννοια, απ' την άλλη όμως όταν έχει μεγαλώσει με όλες τις ανέσεις στην οικογένειά της κι ήταν πάντοτε το κακομαθημένο που τα είχε όλα έτοιμα, τότε το ψώνιο της αυξάνεται ακόμη περισσότερο. Δηλαδή για να το πούμε και ωμά, αν είναι από πλούσια οικογένεια και συναντήσει έναν που δουλεύει ως μηχανικός αυτοκινήτων, υδραυλικός ή ηλεκτρολόγος, θα ξενερώσει και μόνο που θα μάθει την δουλειά του. 

Το τελευταίο δεν ισχύει για τους άντρες. Δηλαδή αν ένας είναι διευθυντής ή μέτοχος εταιρείας και η δικιά του δουλεύει π.χ. σε τηλεφωνικό κέντρο ή σερβιτόρα ούτε που θα τον νοιάξει. Το πολύ πολύ αν δει ότι σοβαρεύει το πράμα μπορεί και να την προσλάβει στην εταιρεία του.

Προσωπικά παραδείγματα
Ψώνια
- Είχα μία σχέση 1,5 χρόνο με μία 25άρα χωρίς πολλές εμπειρίες. Ήταν ψωνάρα, καθώς ήθελε να την θαυμάζουνε, ενώ πάντοτε περιέγραφε μέχρι και τα καμάκια που της κάνανε σε καθημερινή βάση, έτσι για να πουλήσει μούρη. Ντυνότανε με μάρκες και πρόσεχε μέχρι και την κολώνια που φόραγε. Ε προς τα τελειώματα απ' τα τόσα καμάκια που είχε φάει μου πετάει το κλασικό "Θέλω να ζήσω την ζωή μου, να αποκτήσω κι άλλες εμπειρίες. Δεν ξέρω τι έχω πάθει". Εγώ ξέρω, εκεί ήθελε ένα χαστούκι και να εξαφανιστώ όπως είμαι. Βέβαια αυτό δεν θα έσωνε την κατάσταση γιατί μετά έμαθα ότι η κοπέλα πήρε την μισή Αθήνα, αλλά δεν έχει να κάνει. Πάντως στην επιλογή γκόμενου ήταν εύκολη. Τόσο εύκολη που τελικά τα είχε και με πολλούς μαζί χωρίς να τρώει σκάλωμα, γιατί πολύ απλά ψάχνει την επιβεβαίωση. Στα ψώνια υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες. Η το "Είμαι αγάμητη" ή το "Με όποιον κάτσει και ανάλογα τα κέφια". Προφανώς από την πρώτη κατηγορία πέρασε στην δεύτερη, γιατί ότι κι αν της δώσεις...δεν θα είναι ποτέ ικανοποιημένη.
- Η 2η περίπτωση ηταν μια αδερφή φίλου, εμφανισιακά αρκετά καλή, με την οποία ήθελα να κάνω κονέ αλλά τελικά δεν έκατσε. Είχε σχέση για 3 χρόνια την οποία ακολούθησε άλλη σχέση λίγων μηνών. Στη συνέχεια, μόλις έμαθα ότι έμεινε free την προσέγγισα. Βγήκαμε κάνα δυο φορές, αλλά επειδή το ψώνιο της ήταν αθεράπευτο, μου το έπαιξε και καλά "θιγμένη από τις προηγούμενες σχέσεις της". Στο 2ο ραντεβού κι ενώ μου έκανε κοπλιμέντα κι απλά της έκανα κι εγώ, χωρίς όμως να κάνω την παραμικρή κίνηση, μου πετάει από μόνη της το "Σε τι φάση είσαι;" Της εξηγώ τι παίζει και μου απαντάει "Οκ, επειδή απ' ότι έχω δει υπάρχει ενδιαφέρον θα ήθελα να μου δώσεις χρόνο". Για να μην τα πολυλογώ, τ'@@ μου κουνιούνται πέρα-δώθε η κατάσταση, καθώς τον τρίτο καφέ τον ακύρωσε, βγήκαμε άλλη μία φορά έξω με παρέα κι έκτοτε δεν έδωσε σημεία ζωής. Με κλίμακα 1-10 πιστεύω ότι άνετα έπιανε 10αράκι. Στο ψώνιο εννοώ, όχι στην εμφάνιση, καθότι πέρα απ' το οτι πάταγε like και σχολίαζε ακόμα και τις ίδιες της τις photos στο Facebook, είχε φτιάξει μέχρι και group για την ίδια.

Μετριόφρων
- Με είχε γνωρίσει απ' την δουλειά μου. Βρήκε την ευκαιρία να χωθεί μέσω Facebook. Βγήκαμε δύο φορές, την δεύτερη προχώρησε το πράγμα. Τελείως χύμα η γκόμενα, αλλά απ' την άλλη 30άρα, επομένως ήξερε τι ήθελε. Περιττό να πω ότι στο κρεβάτι σε έβαζε κάτω και σου άλλαζε τον αδόξαστο.
- Εκείνη με την οποία ήμουν 2 χρόνια ήταν καλή περίπτωση σοβαρού ατόμου. Είχε βέβαια το αρνητικό της γκρίνιας και το ότι εμφανισιακά δεν έλεγε και πολλά. Εκεί επιβεβαιώνεται άλλωστε κι ότι αν δεν σου κάνουν καμάκια και κοπλιμέντα τότε δεν μπορούν να τονώσουν το "Εγώ" σου, άρα και το "Ψώνιο" σου. 

Μακριά από τα ψώνια
Το ψώνιο σχετίζεται πολλές φορές με την ομορφιά κι αυτό γιατί οι μέτριες και οι άσχημες γκόμενες ξέρουν πόσο αξίζουν. Οι ωραίες κι οι πολύ ώραίες όμως θέλουν να ανταγωνίζονται η μία την άλλη για το ποια μετράει. Όταν δε πιάσει μια φίλη τους γκόμενο κι οι άλλες είναι μόνες, αμέσως αρχίζουν τα θαψίματα. Κι εδώ ρωτάω εγώ. Γιατί βρε ζώο δεν βγαίνεις έξω να γνωρίσεις κι εσύ κανέναν; Αλλά που μυαλό. Αφού προτιμάς να βγαίνεις με τις φίλες σου για να "περνάς καλά" και να μην έχεις την γκρίνια και την ζήλια του γκόμενου. 

Και ΟΧΙ, δεν έχεις μαλακομαγνίτη, απλά ως ψώνιο όταν σου τρέχουν τα σάλια για τον κάθε barman, PR, τραγουδιστή, επιχειρηματία και τα συναφή, πως περιμένεις να κάνεις κάτι σοβαρό; Ο τύπος θα σε κλάσει στο μήνα πάνω (και πολύ βάζω) που θα του έχει κάτσει μία από τις δεκάδες που έχει στα πόδια του. Αντίθετα, εκείνος ο τύπος που σου μίλησε προχθές στο bar και σε προσέγγισε ωραία ή ο άλλος που σου είχε πιάσει κουβέντα στο Facebook (και τον έχεις δει 1-2 φορές) και του έριξες άκυρο για τον καφέ, δεν σου έκανε. Ε κάτσε στη μιζέρια σου τώρα και να πουλάς παραμύθια ότι δεν υπάρχουν άντρες.

Κι απευθύνομαι και σε εσάς βρε ρεμάλια. Όταν βλέπετε μία με 2.000 φίλους στο Facebook, καμιά 15αριά άλμπουμ με photos και στο Info να λέει ότι δουλεύει στο τάδε cafe ή club, τι ψάχνεστε; Η στην πραγματική ζωή, όταν πας να της μιλήσεις και σου λέει "Εγώ είμαι γεννημένη για μεγάλα πράγματα" ή "Εγώ δεν θέλω να κάνω κάτι με όποιον κι όποιον" τι καταλαβαίνεις; Το έχει καβαλίσει το καλάμι; Τον έχει πάρει ψηλά τον αμανέ; Είναι ποζέρι; Ε τότε τι κάθεσαι κι ασχολείσαι μαζί της; Αφού ακόμα κι αν κάνεις κάτι (που εφόσον μοιράζει 100 χυλόπιτες, άρα κατά 99% στο αποκλείω) μετά θα χαλαστείς. Άστην εκεί πέρα στην κοσμάρα της να σαπίσει και να μετά να παρακαλάει στα 30+. Τράβα να βρεις καμιά πιο σοβαρή και πιο προσγειωμένη. Αν τα καταφέρεις βέβαια.

πηγη

"Είμαι PR!"


Πρόκειται για ένα νέο υβρίδιο γκόμενας, το οποίο αποτελεί μείξη cockteaser και ψώνιου.

Η "γυναίκα PR" είναι ουσιαστικά αυτή η οποία πιάνει "δουλειά" (κλάιν-μάιν δηλαδή) σε club, bar, beach bar κτλ. και της έχουν αναθέσει να φέρει κόσμο. Είναι η νέα μόδα της εποχής. "Τι δουλειά κάνεις;" "Είμαι PR". "Τι PR γαμώ το κέρατό σου;"

Η γκόμενα λοιπόν έχει ως δουλειά να τσιμπουκοπαρακαλάει τους φίλους της να έρθουν. Τους κολοτρίβεται κάργα δηλαδή. Στην ουσία από το μαγαζί της πετάνε κανένα ξεροκόμματο για κάθε "κεφάλι" που θα φέρει και που στην είσοδο θα πει το όνομά της. Στο club πάει...άμα θέλει (χεσμένη την έχουν), ενώ από την είσοδο του καθενός παίρνει κάτι ψωροφράγκα. Αυτό που ζητάει είναι μπας και ανοίξει κανένας φιλαράκος της μπουκάλι και τσιμπήσει κάνα 10ευρω. Ανάλογα με το deal που έχει κάνει βέβαια. Απώτερος σκοπός είναι να δουλέψει μόνιμα εκεί. Ως πόρτα, ως υποδοχή, ως barwoman, ότι υπάρχει εύκαιρο τέλος πάντων.

Τι κάνει όμως η PR για να μαζέψει κόσμο; 

Θα σε πάρει τηλέφωνο να σου πρίξει τ'@@ να έρθεις στο club να την δεις, θα σου πει το κλασικό "Που είσαι, χαθήκαμε; Έλα από το μαγαζί να πιούμε κάνα ποτό" κ.ο.κ. Συνήθως μάλιστα τα PR δουλεύουν εκτός Παρασκευής και Σαββάτου. Τότε που τα clubs βαράνε μύγες και τις έχουν ανάγκη. Κι εσύ σαν μαλάκας τσιμπάς, σκέφτεσαι "Για να πάω να την δω, λες να μου κάτσει;" και βουρρ από πίσω σαν τον λιγούρη.

Τα πράγματα είναι απλά. Κάθε PR έχει εκατοντάδες μπακούρια από πίσω της να την παρακαλάνε. Γιατί να κάτσει σε σένα; Κι αν σου κάτσει πόσο θα την έχεις; Αφού κάθε βράδυ έχει 5-10 προτάσεις για πλάκα. Είσαι λεφτάς; Είσαι κούκλος σε εμφάνιση; Κι αν τα έχεις όλα αυτά είσαι ΤΟΣΟ μαλάκας ώστε να συντηρείς ένα ξεκολλάκι που ξημεροβραδιάζεται στα clubs και στο παίζει βεντέτα; Χάθηκαν οι γυναίκες βρε παπάρα; Τόσες άλλες υπάρχουν, που είναι πιο θεογκόμενες και βέβαια λιγότερο ψωνισμένες. Αλλά εκεί που συχνάζεις....δε παίζει να τις βρεις.

Το θέμα σήμερα είναι απλό. Βγείτε το ποτό σας με την παρέα σας εκεί που θέλετε και γράψτε στα παπάρια σας το κάθε PR-ξέκωλο, όσο κι αν σας παρακαλάει να τα πείτε. 

Αυτή την δουλειά της κάνει. Θέλει να φέρει κόσμο και τους γλύφει όλους. Εσύ μην τσιμπάς. Ασχολήσου με κάτι που να αξίζει.
πηγη

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ



Ο φόβος, ειδικά όπως εμφανίζεται στον άνθρωπο της σημερινής εποχής, έχει πολλές μορφές. Εδώ θα εστιάσομε κυρίως στον ενστικτώδη φόβο και λιγότερο σε επίκτητες φοβικές καταστάσεις εμμονών και ψυχολογικού άγχους. Ο φόβος, κατά βάση, χαρακτηρίζεται ως ένα έμφυτο αίσθημα που υπακούει στο αρχέγονο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Είναι το εξαιρετικά δυσάρεστο συναίσθημα που καταλαμβάνει κάποιον στην παρουσία ή στην σκέψη πραγματικού ή υποθετικού κινδύνου.

Ο φόβος αποτελεί προειδοποιητικό σήμα και θέτει ολόκληρο τον οργανισμό σε ετοιμότητα συναγερμού ώστε να αντιμετωπισθεί μία απειλή και να αποτραπεί πιθανή βλάβη. Το συναίσθημα του φόβου διεγείρει το νευροφυτικό σύστημα και τους ενδοκρινείς αδένες, έτσι που το σώμα μπαίνει σε επιφυλακή και ρυθμίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ικανό να αντιδράσει γρήγορα και δυναμικά, χωρίς την μεσολάβηση της σκέψης. Διακρίνεται από το άγχος στο ότι ο φόβος συνιστά αντίδραση σε μια συγκεκριμένη εξωτερική απειλή και υποχωρεί όταν η απειλή αποχωρήσει, ενώ το άγχος αποτελεί συναισθηματική απάντηση στην αναμονή ενός ασαφούς κινδύνου και διαρκεί πολύ περισσότερο από τον φόβο.


ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΕΝΣΤΙΚΤΑ

Επειδή στην πρωταρχική του μορφή είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τα ένστικτα –κυρίως με αυτό της αυτοσυντήρησης, θα κάνομε μία μικρή αναφορά σε αυτά.

Με τον όρο ένστικτο εννοείται η εγγενής τάση ή ορμή των ατόμων κάθε ζωικού είδους να εκδηλώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές υπό την επίδραση ορισμένων συνθηκών. Είναι μια έμφυτη παρόρμηση που ρυθμίζει τις ενέργειες του ανθρώπου, ανεξάρτητα από βουλητικές λειτουργίες. Δεν είναι προϊόν μάθησης και γίνεται για ικανοποίηση μιας ζωτικής ανάγκης χωρίς τη συμμετοχή της συνείδησης. Το ιστορικό των φιλοσοφικών και επιστημονικών αντιπαραθέσεων για την ύπαρξη και τη δύναμη των ενστίκτων είναι πλούσιο και κοινωνικά φορτισμένο.

Thomas Hobbes (1588-1679) χαρακτήρισε τον άνθρωπο σαν “homo homini lupus”, πιστεύοντας δηλαδή ότι είναι από τη φύση του ένα σκληρό και κακό ζώο χωρίς συμπόνια για τον συνάνθρωπό του. O Άγγλος φιλόσοφος υποστηρίζει ότι το κύριο καθοριστικό γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης είναι ο εγωισμός και κάθε άνθρωπος, δεν έχει άλλη επιλογή εκτός του να συσσωρεύει δύναμη για να διασφαλίζει την αυτοσυντήρησή του, εξ αιτίας του φόβου ότι εάν δεν το κάνει ο ίδιος, θα το κάνει κάποιος άλλος, και έτσι αυτός θα βρεθεί στο έλεος του άλλου.

Αντιθέτως, ο Γάλλος φιλόσοφος Rousseau (1712-1778) θεώρησε ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του αγνός και καλός και ο σύγχρονος πολιτισμός είναι αυτός που τον διαφθείρει κάνοντάς τον επιθετικό και βίαιο, ενώ ο John Locke υποστήριξε ότι ο άνθρωπος γεννιέται ως «άγραφος πίνακας» (tabula rasa), χωρίς οποιαδήποτε έμφυτη προδιάθεση και ορμή.

Ο Φρόιντ, επηρεασμένος από το έργο του Δαρβίνου, υιοθέτησε την ιδέα της συνέχειας μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων. Ο άνθρωπος, όπως και τα ζώα, δρα με βάση τα ένστικτα. Στο άνθρωπο τα ένστικτα περιέχονται στο “εκείνο” (“id”), το μέρος της προσωπικότητας το οποίο αφορά στις ασυνείδητες λειτουργίες του ανθρώπου. Συνεπώς, η κινητήρια δύναμη στον άνθρωπο είναι οι ορμές, που τον ωθούν να ικανοποιήσει τις βιολογικές ανάγκες του. Ο Φρόιντ τελικά υποθέτει την ύπαρξη δύο ενστίκτων στον άνθρωπο, του “έρωτα” και του “θανάτου”. Το ένστικτο του «έρωτα» είναι το ένστικτο για ζωή και ανάπτυξη και περιλαμβάνει τα ένστικτα της αυτοσυντήρησης, της συμβίωσης, το σεξουαλικό και των γεννητόρων.

Το ένστικτο του «θανάτου» συνιστά τη ρίζα της επιθετικότητας και της καταστροφικής ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου.
Ο Φρόιντ περιέγραψε τη λειτουργία της ενστικτώδους αυτής ορμής ως εξής:
η εσωστρέφεια της ορμής του θανάτου καταλήγει σε κατάθλιψη, ενώ αντιθέτως, η εξωστρέφεια της ορμής αυτής καταλήγει σε επιθετικότητα.[1] Επίσης, ο Φρόιντ εισήγαγε την έννοια της “ψυχικής ενέργειας”, μιας μόνιμης πηγής ενέργειας που υπάρχει στον άνθρωπο και στην οποία βασίζεται η θεωρία τον ενστίκτων. Τα ένστικτα, ορμόμενα από την ψυχική ενέργεια είναι αναγκαίο να εκτονωθούν. Tη διαδικασία της εκτόνωσης την ονόμασε «κάθαρση». Αφορά στο φαινόμενο της ψυχικής και σωματικής εξαντλήσεως που παρουσιάζεται όταν το άτομο εκφράζει τις απαγορευμένες και καταπιεσμένες ορμές του. Μία αρχή της ψυχαναλυτικής θεραπείας είναι ότι η κάθαρση φέρνει μόνο προσωρινή ανακούφιση (επειδή οι ορμές δεν έχουν βρει ικανοποιητικό μηχανισμό άμυνας). Επομένως, ζητούμενο είναι το άτομο να βρει τρόπους έκφρασης αλλά και ελέγχου των ενστικτωδών του παρορμήσεων στην πραγματική ζωή και τις καθημερινές του σχέσεις.

Ειδικά ως προς την ερμηνεία της επιθετικότητας, θεωρίες όπως αυτές της «κοινωνικής μάθησης» (Άλμπερτ Μπαντούρα) απορρίπτουν την ιδέα της κάθαρσης και δείχνουν με πειράματα ότι το να δίνεται ευκαιρία σε ενήλικες ή παιδιά να είναι επιθετικοί ενθαρρύνει και αυξάνει την επιθετικότητά τους, παρά την μειώνει.[2] Υποστηρίζουν εξάλλου ότι η επιθετικότητα είναι προϊόν μάθησης και όχι ενστικτώδης ορμή, ισχυρισμός που δεν είναι ευρύτερα αποδεκτός και αφήνει κενά ως προς την εξήγηση της βίαιης συμπεριφοράς.

«Τα ζώα με την υψηλότερη νοημοσύνη έχουν ασθενέστερο ενστιγματικό οπλισμό. Η Φύση τα εμπιστεύεται περισσότερο και αφήνει μεγαλύτερα περιθώρια στη θέλησή τους. Αυτός είναι ο λόγος που ο άνθρωπος, συγκριτικά με τα άλλα ζώα έχει τα λιγότερα και ατελέστερα σχηματισμένα ένστικτα. Ο ρόλος των ενστίκτων είναι πολύ σημαντικός κατά την παιδική ηλικία, τότε δηλαδή που ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει ακόμη στην πλήρη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη και χρειάζεται την «κηδεμονία» της φύσης. Αλλά και κατά την ωριμότητα τα ένστικτα εξακολουθούν να τον επηρεάζουν. Επειδή όμως είναι πλέον ικανός να ανακαλύπτει τρόπους σκόπιμης συμπεριφοράς για να προσαρμόζεται αποτελεσματικά στις παρουσιαζόμενες καταστάσεις, η αντίληψη και η διάνοια αναλαμβάνουν κατά μεγάλο μέρος το έργο των ενστίκτων…».[3]

Η σύγχρονη νευροβιολογία στην πλειοψηφία της, όπως θα δούμε και παρακάτω, τείνει να τοποθετείται κάπου στο ενδιάμεσο των ακραίων απόψεων περί «καλής» και «κακής» φύσης των ενστίκτων και κατά πόσο αυτά καθορίζουν τα κίνητρά μας. Ο άνθρωπος αν και πράγματι κουβαλάει συνέχεια κάποια ένστικτα μαζί του, πιθανότατα σε εκείνο το τμήμα της προσωπικότητάς του που ο Φρόυντ ονόμαζε “id” (εκείνο), διατηρεί ο ίδιος σε μεγάλο βαθμό την ευθύνη της διαχείρισής τους.


ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ

Ο φόβος δεν φεύγει!Οι Νευροεπιστήμες έχουν δείξει ότι ο φόβος σχετίζεται με και ενεργοποιεί συγκεκριμένες περιοχές στον εγκέφαλο. Θα αναφερθούμε σε αυτές, καθώς θα περιγράφομε την λειτουργία του εγκεφάλου βάσει μιας θεωρίας που πρώτος διατύπωσε ο Καναδός Νευροφυσιολόγος Paul MacLean (1913-2007). Σύμφωνα με αυτήν, ο σημερινός εγκέφαλος του ανθρώπου και των άλλων θηλαστικών αποτελεί σύμπλεγμα τριών “εγκεφάλων” οι οποίοι δημιουργήθηκαν και προστέθηκαν σταδιακά κατά τη διάρκεια της εξέλιξης. Το σχήμα του θυμίζει μανιτάρι. Τα τρία αυτά τμήματα τα οποία προοδευτικά ενσωμάτωσε ο εγκέφαλός μας, είναι με τη σειρά της εμφάνισής τους ο “εγκέφαλος του ερπετού”, ο “παλαιοθηλαστικός εγκέφαλος” και ο “νεοθηλαστικός εγκέφαλος ή νεοφλοιός”. [4]

Ο αρχαιότερος «ερπετοειδής εγκέφαλος» -που ονομάσθηκε έτσι από τον Μακ Λιν επειδή αναπτύχθηκε πρώτα στα ερπετά, περιλαμβάνει το εγκεφαλικό στέλεχος και αποτελεί προέκταση του νωτιαίου μυελού (αντιστοιχεί με το κοτσάνι του μανιταριού). Διεκπεραιώνει τις βασικές εγκεφαλικές λειτουργίες από τις οποίες εξαρτάται η ζωή: την καρδιακή λειτουργία και την αναπνοή. Είναι η έδρα των ενστικτωδών αρχέγονων ωθήσεων: της επιθετικότητας, του κινδύνου, της υπεράσπισης του εδάφους, των ενστίκτων συντήρησης και αναπαραγωγής, όλων των ωθήσεων που έχουν σκοπό την εξασφάλιση της επιβίωσης του είδους. Από εδώ ξεκινά η ρύθμιση του βαθμού εγρήγορσής μας και ως εκ τούτου είναι εκείνος που πυροδοτεί τις αντιδράσεις ετοιμότητας σε πιθανό κίνδυνο.

Ο παλαιοθηλαστικός ή συναισθηματικός εγκέφαλος είναι ο ενδιάμεσος και σε μεγάλο βαθμό ταυτίζεται με το στεφανιαίο ή μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου. Δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο και τα υπόλοιπα θηλαστικά να αναπτύξουν και να εκδηλώσουν ένα ολόκληρο σύστημα συναισθηματικών κωδίκων, όπως η στοργή, ο θυμός, η αρέσκεια /απαρέσκεια, η κινητοποίηση /ακινητοποίηση.

Ο νεοθηλαστικός ή σκεπτόμενος εγκέφαλος, είναι το νεότερο τμήμα του κεντρικού νευρικού συστήματος. Όλες οι ικανότητες που διαφοροποιούν τους αθρώπους από τα ζώα οφείλονται στις λειτουργίες του νεοφλοιού. Καταλαμβάνει τα δύο τρίτα του συνολικού εγκεφάλου και ρυθμίζει ή σχετίζεται με ανώτερες λειτουργίες όπως η γλώσσα, η φαντασία, η λογική, ο συλλογισμός. Ο προμετωπιαίος φλοιός, μία περιοχή του νεοφλοιού, είναι η περιοχή που φαίνεται να διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στη συγκρότησή μας ως λογικών, πνευματικών και ηθικών οντοτήτων. Αυτό το τμήμα του εγκεφάλου μας επιτρέπει να αποφασίζουμε για τη συμπεριφορά μας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να οργανώσουμε και να σχεδιάσουμε τις δράσεις μας

Τα τμήματα αυτά του εγκεφάλου λειτουργούν αλληλοεπηρεαζόμενα, αλλά και συχνά ανταγωνιστικά. Η μεταξύ τους σχέση μεταβάλλεται προοδευτικά με τον χρόνο και με την εκπαίδευση. Η διαμόρφωση του νεότερου τμήματος του ανθρώπινου εγκεφάλου αυξάνει ολοένα και περισσότερο την δυνατότητα αυτού να ελέγχει ή να αναστέλλει αυθόρμητες βίαιες εκρήξεις (θυμός, οργή, πάθος κ.λ.π.) του συναισθηματικού εγκεφάλου. Η δράση ωστόσο του εκάστοτε κατώτερου τμήματος του εγκεφάλου μπορεί μεν να επηρεαστεί σημαντικά από τη δράση του ανώτερου τμήματος, αλλά όχι να εξουδετερωθεί πλήρως, ειδικά ως προς ότι ορίζομε ως ένστικτο.

Όπως δείχνουν οι μελέτες, την ευθύνη για την αναγνώριση και την σημασιολόγηση ενός κινδύνου έχει μία περιοχή του συναισθηματικού εγκεφάλου που λέγεται αμυγδαλή. Σε πείραμα προσομοίωσης συνθηκών κινδύνου, καταγράφηκε πως όταν ο κίνδυνος ήταν μακριά, τότε την ευθύνη της διαχείρισης της πληροφορίας του κινδύνου είχε μια περιοχή του νεότερου σκεπτόμενου εγκεφάλου η οποία ενεργοποιείται σε συνθήκες αγωνίας και βοηθά στην αναζήτηση στρατηγικών αντίδρασης. Αντίθετα όταν η απειλή πλησίαζε πολύ κοντά, τότε η εγκεφαλική δραστηριότητα μετατοπιζόταν σε μια περιοχή του «εγκεφάλου του ερπετού», η οποία πυροδοτούσε τον μηχανισμό άμεσης αντίδρασης μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου νεύρων σύνδεσης με πολλά μέρη του εγκεφάλου.[5]

Ένας σημαντικός αριθμός πειραμάτων έδειξε ότι τα νευρικά κύτταρα της αμυγδαλής μπορούν να απομνημονεύσουν ερεθίσματα που σχετίζονται χρονικά με κάποιο ερέθισμα πόνου. Τα συνδεδεμένα με αυτόν τον τρόπο με τον πόνο ερεθίσματα είναι δυνατόν να προκαλέσουν αντίδραση φόβου και άγχους ακόμη και όταν απουσιάζει το επώδυνο ερέθισμα. Η μνήμη όμως που εγκαθίσταται στην αμυγδαλή είναι μια ασυνείδητη άδηλη μνήμη, γεγονός που υποδηλώνει τον σημαντικό ρόλο που παίζουν οι ασυνείδητες διαδικασίες στη συναισθηματική συμπεριφορά του ανθρώπου.[6]

Οι φοβικές αντιδράσεις λοιπόν παρότι συνήθως αποτελούν ασπίδα προστασίας δεν αφορούν πάντα έναν πραγματικό κίνδυνο και δύνανται να περιστέλλουν την ελευθερία του ατόμου. Ο σκεπτόμενος νεοεγκέφαλος του ανθρώπου μέσω της φαντασίας και της σκέψης μπορεί να προκαλεί αισθήματα φόβου και να πυροδοτεί ανάλογες αντιδράσεις για φανταστικούς κινδύνους στο παρόν ή στο μέλλον. Οι φοβικές συμπεριφορές, όπως είδαμε, ενεργοποιούν τα κατώτερα τμήματα του εγκεφάλου, με αποτέλεσμα ανώτερες λειτουργίες του νεοφλοιού όπως η σκέψη, η κρίση και η βούληση να είναι αδύναμες και ως εκ τούτου εύκολα χειραγωγήσιμες. Ο φόβος, από έναν ενστικτώδη μηχανισμό προστασίας μπορεί να μετατραπεί σε ένα εργαλείο χειραγώγησης και περιορισμού της ελευθερίας.


Ο ΦΟΒΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Ο Παν-επιστήμονας Αριστοτέλης περισσότερο από κάθε άλλον στοχαστή έχει πραγματευθεί το ζήτημα του φόβου.
ἔστω δὴ ὁ φόβος λύπη τις ἢ ταραχὴ ἐκ φαντασίας μέλλοντος κακοῦ φθαρτικοῦ ἢ λυπηροῦ.[7]

Με αυτόν τον τρόπο, όπως και ο Μύστης Πλάτωνας, ορίζει στην Ρητορική του τον φόβο∙ «ένα είδος λύπης ή μια μορφή αναστάτωσης, που προκαλεί η ιδέα κάποιου καταστρεπτικού ή οδυνηρού κακού που πρόκειται να συμβεί».

Στα Ηθικά Νικομάχεια, προσπαθώντας να ορίσει την αρετή περιγράφει σε αντιθετικά ζεύγη διάφορα είδη «κακιών» που χαρακτηρίζονται από την «υπερβολή» ή τη «έλλειψη», παραθέτοντας σε αυτά την αντίστοιχη αρετή που αποτελεί μεσότητα. Ο φιλόσοφος θεωρεί τον φόβο ως μορφή κακίας από την πλευρά της έλλειψης σε σχέση με το αλόγιστο θάρρος που αποτελεί κακία από την πλευρά της υπερβολής. Ως μεσότητά τους ορίζει την Ανδρεία. Ο ανδρείος δηλαδή κατά τον Αριστοτέλη, αποτελεί το «μέσον» ανάμεσα στον θρασύ και το δειλό. Αναφέρει ότι και οι δειλοί και οι θρασείς βρίσκονται μόνιμα σε πλάνη, καθώς ο μεν δειλός θεωρεί φοβερά όσα δεν είναι, ενώ ο θρασύς περιφρονεί τα φοβερά είτε από άγνοια είτε σε παροξυσμό τρέλας. Σε άλλο σημείο στα Ηθικά Μεγάλα (1.5.3.1–1.5.5.7) τονίζει ότι αν κάποιος είναι τόσο άφοβος ώστε να μην φοβάται ούτε τους θεούς, τότε αυτός δεν θεωρείται ανδρείος αλλά μανιακός. Επομένως και οι πολλοί φόβοι φθείρουν, αλλά και η παντελής απουσία τους.

Οι άνθρωποι κατά τον Σταγειρίτη γίνονται άφοβοι με δύο τρόπους: είτε γιατί δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ κίνδυνο είτε γιατί έχουν την αναγκαία βοήθεια. Επίσης, νιώθουν θάρρος 1)αν πιστεύουν ότι έχουν πολλά πλεονεκτήματα, όπως αφθονία χρημάτων, σωματική δύναμη, δυνατούς φίλους, ισχυρή χώρα, 2) αν δεν έχουν αδικήσει κανέναν ή τουλάχιστον όχι πολλούς, 3)αν έχουν καλές σχέσεις με τους θεούς, 4) όσοι πιστεύουν ότι αν επιχειρήσουν κάτι ή θα το πετύχουν ή δεν πρόκειται να πάθουν τίποτε (Ρητ. 2.5. 1383a31).

Η Ανδρεία, όπως αναφέρει, σχετίζεται βέβαια με το θάρρος και το φόβο, αλλά περισσότερο με πράγματα που προκαλούν φόβο. Αυτός για τον οποίο δεν υπάρχει τίποτε φοβερό δεν μπορεί να θεωρηθεί ανδρείος. Ανδρείος δηλαδή για τον φιλόσοφο είναι εκείνος που παραμένει ατάραχος και τηρεί σωστή στάση απέναντι στα φοβερά κι όχι απέναντι σε εκείνα που δίνουν θάρρος. Στο περί αρετών και κακιών αναφέρει ότι ανδρεία είναι να μην αποκαρδιώνεται κανείς από το φόβο του θανάτου, να είναι θαρραλέος στις συμφορές και τολμηρός στους κινδύνους και να προτιμά να πεθάνει καλά από το να επιβιώσει ποταπά. Αντίθετα, γνώρισμα της δειλίας είναι η εύκολη αναστάτωση και ανησυχία από τυχαίους φόβους και κυρίως λόγω του φόβου του θανάτου ή της σωματικής αναπηρίας, όπως και το να θεωρεί κανείς καλύτερο να επιζήσει όπως-όπως από το να πεθάνει αξιοπρεπώς.[8]


ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Περιγράψαμε τον φόβο, όχι ακριβώς από ψυχολογική οπτική (όπως ορίσαμε στον τίτλο) όσο από νευροβιολογική και φιλοσοφική. Η εσωτερική άποψη μπορεί να ανιχνευθεί σε όσα ήδη ειπώθηκαν. Ο φόβος είναι σύμφυτη ποιότητα της ύλης καθεαυτής, ορμούμενος όπως είδαμε από το βασικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης που εδρεύει στον αρχέγονο ερπετοειδή εγκέφαλο. Ενυπάρχει ενστικτωδώς σε κάθε ζωντανό ον και αποτελεί σωτήριο κατά βάση μηχανισμό προστασίας κυρίως της σωματικής υπόστασης. Στον άνθρωπο όμως αποκτά τραγικές διαστάσεις καθώς ενισχύεται με την σκέψη και την φαντασία και επεκτείνεται σε φόβο και ανησυχία για την διατήρηση οποιουδήποτε αποκτήματος –υλικού ή νοητικού.

Όσο μεγαλύτερη η προσκόλληση και η αγκίστρωση με οτιδήποτε έχομε ή δημιουργούμε, τόσο ενδυναμώνονται οι έμφυτοι φόβοι ή δημιουργούνται νέοι παράλογοι ή φανταστικοί. Οι αρχέγονες αιτίες του φόβου περιγράφονται ιδιαίτερα περιεκτικά και βαθύτατα στο απόσπασμα που θα παραθέσω αυτούσιο:

«Ο φόβος είναι συνυφασμένος με το γεγονός αυτής της ίδιας της ύλης και με τη συνάντηση των ζευγών των αντιθέτων –ψυχής και ύλης. Οι αισθαντικές ψυχές των ζώων και των ανθρώπων έχουν υποσυνείδητα επίγνωση παραγόντων όπως:


Η απεραντοσύνη και συνεπώς η αισθητή καταπίεση του Όλου.

Η πίεση όλων των άλλων ζωών και υπάρξεων.

Η λειτουργία ενός Νόμου αδυσώπητου.

Η αίσθηση της αιχμαλωσίας, του περιορισμού και της συνεπακόλουθης ανεπάρκειας.

Στους παράγοντες αυτούς, που προκύπτουν από τη διαδικασία της ίδιας της εκδηλώσεως και που διαρκούν και αυξάνονται σε δύναμη στο διάστημα των αιώνων, βρίσκονται τα αίτια κάθε σύγχρονου φόβου και η βάση όλου του τρόμου, έξω από καθετί που είναι καθαρά ψυχολογικά και όχι απλώς ο ενστικτώδης φόβος του ζώου».[9]

Ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι όπως ο Κίρκεγκωρ και ο Χάιντεγκερ έχουν εστιάσει σε αυτές τις ιδέες με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο.

Ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκωρ (1813-1855) συναισθάνεται πως η θρησκευτική εμπειρία δεν εξαλείφει τον υπαρξιακό τρόμο, του δίνει όμως ένα μυστικό πρόσωπο και τον μετατρέπει σε μια ασκητική ζωής. Ενώπιον του Θεού ολόκληρη η δημιουργία σείεται από μια ανείπωτη προσδοκία και φρίκη μαζί.[10]

Αργότερα το Dasein (υπάρχον εγώ) ενός άλλου φιλοσόφου εξορκίζει τον υπέρτατο φόβο του θανάτου. Ο Χάιντεγκερ (1889-1976) αντιλαμβάνεται το υπαρκτικό είναι ως ένα «είναι-προς-θάνατον». Υπάρχω σημαίνει ότι ζω ανά πάσα στιγμή με την επίγνωση του θανάτου και ακριβώς αυτή η σκέψη είναι που ξυπνάει εντός της υπαρκτικής συνείδησης την ορμή για δημιουργία, το μένος της γνήσιας πράξης. Η αυθεντική συνείδηση χαρακτηρίζεται από τη διαρκή μέριμνα και το θεμελιακό τρόμο μπροστά στο αδυσώπητο μηδέν που την περισφίγγει. Ο τρόμος της , όπως το είχε δει και ο Κίρκεγκωρ, δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο. Ο υπαρξιακός άνθρωπος δεν φοβάται αυτό ή εκείνο το εμπειρικό πράγμα. Στην πραγματικότητα δεν φοβάται τίποτε. Ο φόβος του δε έρχεται από τα έξω, βγαίνει από τα μέσα χωρίς εξωτερική αιτία. Είναι εκδήλωση του εσωτερικού βάθους του υπαρκτικού Εγώ, σύμπτωμα της επαφής του με την απουσία που είναι στην καρδιά του κόσμου.[11]

Ο Αριστοτέλης, όπως είδαμε, αναφέρεται στον φόβο (δέος θα μπορούσε να ειπωθεί πιο ορθά) που αισθάνεται ακόμα και ο ανδρείος προς τον «Θεό» –Άπειρο, και στον φόβο που αισθάνεται αυτός που αδικεί (εσωτερικό ένστικτο για την ύπαρξη του «αδυσώπητου Νόμου», της συμπαντικής νομοτελειακής ανταπόδοσης).


ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ;

Η επιστήμη της σύγχρονης ψυχολογίας έχει δώσει σε ικανοποιητικό βαθμό τρόπους αντιμετώπισης ψυχολογικών φόβων –φοβιών και καταστάσεων έντονου άγχους. Η τάση αποφυγής καταστάσεων που μπορούν να διεγείρουν φόβο (φόβος για τον φόβο) συντηρούν και αυξάνουν φοβικές συμπεριφορές. Μόνο όταν οι φόβοι αντιμετωπίζονται και εξοικειώνεται κανείς μαζί τους μπορούν να ξεπερασθούν. Η δράση φαίνεται να είναι η θεραπεία για κάθε είδους φόβο –ψυχολογικό, επίκτητο ή ενστικτώδη. Όπου ως δράση εννοούμε την Κίνηση προς το αντικείμενο του φόβου. Αυτή η κίνηση περιλαμβάνει αρχικά παρατήρηση, γνώση και κατανόηση της κατάστασης που προκαλεί φόβο, και εν συνεχεία σταδιακή εξοικείωση με αυτήν.

Όπως είδαμε και στις παραθέσεις του Αριστοτέλη, ανδρείος είναι αυτός που ενώ έρχεται αντιμέτωπος με συνθήκες που προκαλούν φόβο, στέκει ψύχραιμος και δρα σε πείσμα του φόβου.

Στοχαστές όπως Δον Χουάν Μάτους / Καστανέντα, ο Κοέλο και ο Καζαντζάκης υμνούν περήφανα με την γραφή τους την στάση αυτή που συνιστά τον δρόμο του Πολεμιστή. Του Πολεμιστή αυτού που δεν παραδίδεται στις αντιξοότητες, που δεν λιποψυχά, που θαρραλέα αναλαμβάνει την ευθύνη για τα δρώμενα του κόσμου τούτου. «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λές: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»[12] Αυτός ο Πολεμιστής γνωρίζει πως ο «εχθρός» (όσο υπάρχει τέτοιος) δεν είναι μόνο κάπου εκεί έξω… «Ο φόβος, οι έγνοιες και το άγχος είναι η μοίρα κάθε ανθρώπου και δεν μπορούν ούτε και πρόκειται να αντισταθμιστούν ή να κατανικηθούν από κανένα παράγοντα μικρότερο από την ίδια την ψυχή».[13]

Υπέρτερο χρέος του ανθρώπου είναι συνεχώς να διαρρηγνύει τους περιορισμούς του και να διευρύνει τα όριά του. Να δρα σε πείσμα του φόβου και να αντιλαμβάνεται ότι όπου υπάρχει φόβος, υπάρχει και η ευκαιρία για γνώση, ανάπτυξη και διεύρυνση. Ο φόβος σηματοδοτεί τα όριά μας. Τα όρια όμως, αν και απολύτως απαραίτητα για την λειτουργία μας, έχουν προσωρινή μόνο αξία και οφείλουμε ολοένα να τα επεκτείνουμε. Η Πνευματική μας υπόσταση και καταγωγή μας επιτρέπει και μας υποχρεώνει να το κάνομε. Στο διηνεκές.

-------------------------------------------------------------------------------
[1] Λήοναρντ Κρίσταλ Η Ψυχολογία στη Ζωή μας, Ψυχογιός, Αθήνα 1980
[2] Ο.π.
[3] Ε.Π.Παπανούτσος, Ψυχολογία, Νόηση, Αθήνα 2008
[4] Stefan Leiding, Ingrid Glomp, Γιατί Φοβόμαστε, Θυμάρι, Αθήνα 2010
[5] Καθ. Νευροανατομικής Γεωργ.Χ.Παπαδόπουλος, από άρθρα του αναρτημένα στο διαδίκτυο.
[6] Καθ.Φυσιολογίας Ηλίας Κούβελας, άρθρο του στο διαδίκτυο.
[7] Δ. Λυπουρλής, Αριστοτέλης, Ρητορική, Βιβλίο Πρώτο, Ζητρός 2002
[8] Οι παραθέσεις του Αριστοτέλη είναι από αναρτημένη στο διαδίκτυο διπλωματική εργασία της Ευφροσύνης Κωσταρά με τίτλο: ο έλεος και ο φόβος στον Αριστοτέλη.
[9] Αλίκη Μπεϊλη, Πραγματεία .Λ.Μ., σ.299
[10] Π. Βαλλιάνος, Φιλοσοφία στην Ευρώπη, Ε.Α.Π. Πάτρα 2000
[11] Ο.π.
[12] Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική
[13]{ Όπου ως «ψυχή» ας εννοήσομε την εσωτερική πνευματική μας φύση}. Αλίκη Μπεϊλη, Πραγματεία .Λ.Μ., σ.303


H oμιλία της Ελένης Εξηνταβελόνης στην Θεοσοφική Εταιρία 


Πηγή: Lykomidis