Καθρέφτης

Πολλές φορές, το μόνο που χρειάζεται για να νιώσουμε τη γύμνια μας, είναι μια στιγμή. Ένα βλέμμα που κρατάει μόνο μια στιγμή. Εκεί μέσα κρύβονται τα πάντα. Κυριολεκτικά όμως. Οι φόβοι, οι επιθυμίες, οι ανησυχίες και οι ευχές μας. Η ίδια μας η ψυχή, καθρεφτίζεται εκεί.
Είναι ο κόμπος στο στομάχι, από το αντίκρυσμα της ψυχής μας, στον καθρέφτη μιας άλλης. Είναι ο Έρωτας που μεθάει το Σύμπαν και μας σαγηνεύει με τη μουσική Του.

Τι κάνω εδώ; Για ποιόν προσπαθώ και γιατί; Πολλές φορές ξεχνάω Εμένα. Έχω χαθεί μέσα στη δίνη της πάλης της αντικειμενικότητας με την υποκειμενικότητα. Καμία δε φαίνεται να κερδίζει έδαφος όμως. Αντιθέτως, με ωθούν σε μία νωχελική και αδιάφορη στάση απέναντι στις αιώνιες διαφωνίες τους. Προσπάθησα να βρω έναν τρόπο να τις συμφιλιώσω, αλλά μάταια. Είναι αθάνατα τέρατα που στην ουσία δεν εξυπηρετούν τίποτα...

Αυτή μου η αποστασιοποίηση όμως, επεκτείνεται σαν γλυκό ναρκωτικό. Επέτρεψα στον Εαυτό μου από Οδηγητή της Ζωής, να γίνει Παρατηρητής Της. Να περιμένει ερεθίσματα για δράση αντί να τα δημιουργεί.

Πάντα θεωρούσα πως τα αυτοκίνητα ως μια προέκταση της αποξένωσής μας. Ένα ακόμη τρόπο να βάλουμε επιπλέον όρια ανάμεσα στους ανθρώπους. Βασικά, είναι τόσα πολλά και τόσο τετριμμένα αυτά που θα μπορούσα να πω για την αρρώστια της σημερινής ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου, που θα καταντούσα κουραστική. Έχει αλήθεια νόημα να προσπαθείς να βοηθήσεις κάποιον; Κάτι τέτοιες σκέψεις είναι που ξυπνούν πάλι την αιώνια διαμάχη των τεράτων. Και μετά κρυβόμαστε μέσα στα μηχανικά κουτάκια μας (αυτοκίνητα) γιατί η δική τους αντικειμενικότητα/υποκειμενικότητα "προσβάλλει" τη δική μας. Και αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στη μίζερη φυλακή μας μέχρι κάποιο βράδυ, να αντικρύσεις την ψυχή σου στον καθρέφτη μιας άλλης. Και να θυμηθείς ότι ο λόγος που είσαι εδώ είναι η προσμονή αυτής της στιγμής. Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, αρκετά σημαντική, για να με βοηθήσει να κοιμηθώ καλύτερα το βράδυ, επειδή ντράπηκα και απέστρεψα το βλέμμα μου.

Δεν είναι τόσο η ντροπή της γύμνιας, όσο η αδυναμία μας να κάνουμε την προσωπική μας υπέρβαση, που μας δυσανασχετεί. Αυτό προϋποθέτει επίγνωση, όμως επίγνωση χωρίς δράση, είναι ωκεανός χωρίς νερό. Η παραδοχή της δειλίας μας, δε μας κάνει καλύτερους ανθρώπους...

Μου είναι δύσκολο να συγκροτίσω τις σκέψεις μου. Σκορπίζονται και μοιράζονται στις 3 Μοίρες. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως ποτέ δε θα ξεχάσω αυτή τη στιγμή. Δεν πρέπει να την ξεχάσω. Κάθε μέρα κυοφορεί τέτοιες στιγμές. Ας τις αφήσουμε να δούνε το φως του Ήλιου.

Δεν είμαι εδώ για να σας πω τι να κάνετε. Δεν έχω να παραδώσω τίποτε άλλο, πέρα από την ιστορία μου. Μην την αφήσετε όμως να πέσει έρμαιο της διαμάχης των τεράτων. Απλά ακούστε ή προσπεράστε.

Celestial Salvi

Δεν υπάρχουν σχόλια: